Resource Management - Czy to się opłaca? | Andrzej Szopa i Marta Derlatka-Dziedzic | Euvic Talks
Ten odcinek Euvic Talks poświęcony jest resource managementowi w outsourcingu IT oraz roli obszaru General Business Operations w organizacji technologicznej.
Rozmowa koncentruje się na praktycznym zarządzaniu kompetencjami w modelu projektowym, tam, gdzie zmienność obciążenia, rotacja specjalistów i presja czasu są codziennością. Omawiamy, jak planować dostępność zespołów, jak budować ścieżki rozwoju pracowników w środowisku outsourcingowym oraz jak łączyć potrzeby biznesowe z odpowiedzialnością za ludzi.
W odcinku poruszane są m.in. następujące kwestie:
jak wygląda zarządzanie zasobami w firmie outsourcingowej od strony operacyjnej,
kiedy współpraca z partnerem outsourcingowym ma uzasadnienie biznesowe,
jak przygotować organizację do takiej współpracy, aby uniknąć chaosu kompetencyjnego i przestojów projektowych,
jakie czynniki realnie wpływają na jakość współpracy i tempo realizacji,
w jakim zakresie narzędzia AI mogą wspierać procesy resource managementu i gdzie nadal kluczowa pozostaje rola człowieka.
Odcinek pokazuje, że resource management to nie administracyjne zarządzanie dostępnością ludzi, ale świadome budowanie przewidywalności operacyjnej, stabilności projektów i długofalowej wartości dla organizacji.
Bartek Śliwa: Cześć, tu Bartek Śliwa. Witam w podcaście Euvic Talks, w którym będziemy łączyć świat biznesowy z technologiami cyfrowymi. W pierwszym odcinku odczarujemy hasło resource managementu, a w zasadzie odczarują je moi goście: Marta Derlatka-Dziedzic.
Marta Derlatka-Dziedzic: Dzień dobry.
Bartek Śliwa: I Andrzej Szopa.
Andrzej Szopa: Cześć, witam was.
Marta Derlatka-Dziedzic: Dzień dobry.
Bartek Śliwa: Słuchajcie, żeby nie było tak, że wzięliśmy się znikąd, to najpierw podpytam was o wasze doświadczenia biznesowe. Jak znaleźliście się tu, gdzie się znaleźliście? Co was tu doprowadziło?
Andrzej Szopa: Co mnie, to może być zbyt długa historia, nie?
Bartek Śliwa: Może…
Andrzej Szopa: No to skrócimy, to skrócimy. Najważniejsze informacje.
Bartek Śliwa: To proszę. Marta?
Marta Derlatka-Dziedzic: Bardzo dziękuję. Słuchajcie, Marta Derlatka-Dziedzic, rzeczywiście od 19 lat jestem w obszarze informatycznym i on jest zawsze związany z inżynierią i ze sprzedawaniem. Także to są energetyczne podmioty, telekomunikacja, te komunalne, czyli woda, ciepło; cały czas gdzieś jest ta informatyka wokół nas. Z Andrzejem mieliśmy okazję się spotkać we wcześniejszym życiu zawodowym, no bo 19 lat to już u mnie troszeczkę, i zawsze była to sprzedaż usług informatycznych. Czy to były produkty, czy to była usługa dostarczenia czegokolwiek, czy zasobów ludzkich. Tutaj mamy taki obszar General Business Operation, GBO, w którym zarządzamy.
Tak, tak w skrócie takie, tak szybciutko GBO. Więc zajmujemy się lokowaniem albo odleasingiem, czyli lokowaniem godzin albo ludzi na projektach u naszych klientów. I tutaj to jest nasza rola, to jest moje wsparcie tutaj osoby Andrzeja, żebyśmy mogli ten dział stworzyć, uporządkować, poukładać te procesy, bo tych osób troszkę jest. Trzeba powiedzieć, że to co robimy w tym dziale to nie jest tylko i włącznie zarządzanie zasobami, bo to jest tak naprawdę też… trochę występujemy w roli takiego sprzedawcy zastępczego, czyli mamy takich klientów, których firma obsługuje od lat, albo wchodzimy w jakąś relację biznesową z danym klientem i to co robimy dla niego to jest taka nasza podstawowa oferta, czyli tak naprawdę software development, to co robi Euvic, i wtedy General Business Operation jest takim de facto działaniem głównym, który obsługuje delivery tego rodzaju kontraktów.
Andrzej Szopa: Przy okazji powiem, ja nazywam się Andrzej Szopa i w tej naszej firmie jestem ponad 8 lat, a z rynkiem informatycznym jestem, czy na rynku informatycznym jakby pracuję od blisko 30. Nie wiem czy to dobrze wygląda na tle takiego młodego grona rozmówców, ale nie da się ukryć, że tak, ja zawsze zajmowałem się sprzedażą usług informatycznych. Wiadomo, że te usługi w pewnym, ta usługa taka zbildowana często może stać się licencją dla danego klienta, ale de facto sprzedawanie usług ma taką wartość unikalną, że jednak wymaga pewnej interakcji z klientem, pewnego wyjaśnienia, co tak naprawdę możemy dla niego zrobić, jakiego rodzaju doświadczeniami dysponujemy, jakiego rodzaju mamy kompetencje itd. No i tak naprawdę wykorzystuje to na co dzień w tej pracy, którą robimy w GBO.
Bartek Śliwa: Ok, musisz mi wybaczyć to pytanie, ale co łączyć się z Hugh Jackmanem?
Andrzej Szopa: Z Hugh Jackmanem, dobre pytanie. Swego czasu pracowałem przez kilka lat w firmie Oracle i tam miałem amerykańską szefową, która nazywała się o dziwo Linda Jackman. Ona i Hugh Jackman to akurat mają… znaczy ich mamy są siostrami, chyba tak to było z tego co pamiętam, taki trochę kombatancki bym powiedział wątek, bo jakby wracając do naszej trochę historii, to to co robią korporacje, nie tylko amerykańskie, ale w ogóle organizacje, które są mocno fokusowane na bardzo dedykowane produkty i tak dalej, to, to co my na tle tej korporacji wykonujemy, to jednak jest taka usługa bardziej sprofilowana, dedykowana. Jednak rozmawiamy z klientem o takich unikalnych, trochę dla niego przedsięwzięciach. Nie ma tego, że na przykład dostarczamy kilkudziesięciu, czy kilkuset .NET developerów, to jednak historia każdego z nich jest indywidualna, trochę unikalna.
Bartek Śliwa: Ok, czyli teraz gdybyśmy mieli płynnie przejść do odczarowania tego Research Managementu, czym to w ogóle jest, kto jest tego odbiorcą, kto właśnie do was trafia i z jakimi problemami?
Marta Derlatka-Dziedzic: Przede wszystkim w naszym dziale to nigdy nie ma problemów, są bardzo ciekawe zadania do rozwiązania i od tego wychodzimy.
Andrzej Szopa: To raczej marketingowo zabrzmiało, mamy całą masę myślę.
Marta Derlatka-Dziedzic: Wyzwań i ciekawych zadań do ogarnięcia. Ponieważ słuchajcie, jeżeli mamy około 300 osób w naszym dziale GBO, to to jest 300 indywidualności. 350, przepraszam. To słuchajcie, a każda osoba to jest indywidualna jednostka, z którą należy porozmawiać, do niej dotrzeć. To tak się wydaje, że a dobrze, dobrze, to tutaj mamy zamówienie na jakąś pracę człowieka, to to ogarniemy, dostarczymy. Z tym się wiąże szereg wyzwań. I od początku, chociażby nawet jeżeli mówimy o zatrudnieniu nowych osób do naszego działu, czy nawet jeżeli już team, który już posiadamy, no to jest to opieka nad tą osobą, czyli mamy warsztat szkoleniowy, współpracujemy z nim, rozmawiamy, co mu leży na przykład, co nie leży, w jakich projektach chciałby się rozwijać, czyli to są zarówno pokrycie potrzeb szkoleniowych, jak i tak naprawdę resource manager ma za zadanie znaleźć taki projekt wśród portfela klientów, bądź też w nowych współpracując z handlowcami, żeby ta osoba mogła znaleźć dla siebie zajęcie, które go interesuje. No bo wiadomo, że jeżeli ona go nie interesuje, no to za chwilę nam powie, słuchaj, Marta, dzięki, ale wiesz co, formuła współpracy się wyczerpała i ja bym chciał albo coś innego, albo ja sobie tak naprawdę odejdę. No i to jest 350 takich przypadków do tego zaspodarowania, czyli jest to wyzwanie.
Trzeba powiedzieć, że robimy też oczywiście różnego rodzaju statystyki. Obsługujemy około 140 projektów różnych przedsięwzięć, do których dedykujemy różne zespoły, osoby mniejsze, większe, znaczy mniejsze, większe grupy.
Andrzej Szopa: Tych tematów jest na tyle dużo, że one oczywiście mają ten background merytoryczny i praca w GBO nie polega tylko na tym, że zajmujemy się przenoszeniem danych osób z projektu do projektu. Natomiast ona, można powiedzieć, z tej czynności, czy z tego rodzaju działań, jednak robimy pewną wartość dodaną, dlatego że, jak Marta wspomniała, czasami następuje efekt takiego wypalenia zawodowego, człowiek już nie może dłużej w danym projekcie pracować, albo nie widzi dla siebie pewnej perspektywy, jak miałby się dalej rozwijać zawodowo i tak dalej, jakoś tam kompetycyjnie. No to mamy na tyle duży rynek wewnętrzny, że możemy tego kogoś przenieść do innego projektu, możemy zaproponować mu inne wyzwanie.
Prawda jest też taka, że to co robimy w GBO to jest taki outsourcing komercyjny, to znaczy głównie zadrudniamy tu osoby, które są doświadczone i pochodzą z rynku freelancerów, gdzie jednak nie mamy za bardzo miejsca na to, żeby szkolić takie osoby. To, co robi druga część naszej firmy, no to będzie ciut większa, to są manage teamy. To jest takie miejsce, gdzie pracownicy mają szansę się rozwijać od juniora do jakiegoś tam seniora. Ale chciałem powiedzieć, że płynnie można powiązać jedno z drugim w ten sposób, że o, które pracują u nas w GBO też mają oczywiście wieloletnie kontrakty, też to są długoletni pracownicy. Ci ludzie w wielu przypadkach przechodzą do tych manage teamów. Tam, gdzie mamy sprofilowaną pewną, sprofilowaną kompetencję dotyczącą określonych technologii, określonych rodzajów aplikacji i tak dalej, to ci pracownicy też mogą pracować, czy mogą przechodzić też do takich manage teamów, żeby rozwijać się w takim bardzo do siebie podobnym środowisku.
Bartek Śliwa: Jasne, powiedzieliście 350 osób, 140 projektów, więc zakładam, że to nie tylko zarządzanie jednostkami, ale też jednak zespoły, tak?
Marta Derlatka-Dziedzic: Tak, tak. Tak się dzieje, że po prostu na przykład u niektórych klientów mamy po 20, po 20 parę osób, tak? Oni są dedykowani do klienta, czyli jakby naszą rolą jest też współpraca z tym klientem. Jak widzimy proces budżetowania, planowania na przyszły rok na przykład, tak, zakontraktowania tych ludzi. I oni są.. tak, tak, bo mamy specjalizację. Albo net developerzy, albo na przykład DevOps, w wąskich takich pewnych wytycznych projektowych u klienta. Bo to co powiedział Andrzej, manage team, to tak jak mówiliśmy, wchodzi z projektem od początku do końca i po swojej stronie ma analityka, developerów, testerów. No my tutaj jakby dajemy ludzi do projektu, do klienta i on współpracuje ściśle z zespołem u klienta. To jest właśnie taka jakby różnica.
Więc no trochę tak się dzieje i rzeczywiście, że resource manager, bo jest nas kilkoro w dziale, czterech, plus jakby tutaj Andrzej zarządza nami, no ma pewną grupę ludzi pod sobą, ze specyficznymi skillami tymi merytorycznymi. No i też jakby nimi też zarządza. Ścisła współpraca tutaj w naszym teamie i wspieranie się, no to jeżeli mi się na przykład kontrakt skończy dla danej roli, a widzę, że na przykład kolega tam potrzebę ma, no to jest to też takie płynne przejście między resource’ami, między ludźmi, bądź też osobiście mój człowiek zaczyna 1 listopada właśnie w jednym z manage teamów, w projekcie, czyli jest dedykowany tam, bo jest taka potrzeba, żeby team trzech DevOpsów ruszył z kopyta z pracą, bo jest bardzo poważny projekt. Także tutaj to płynne przejście gwarantuje takie też.. dla naszych.. tych pracowników w dwie strony, zarówno dla naszych manage teamów. Czy tutaj z GBO taką wymianę też doświadczeń, nie? Bo czasami fajnie pójść do klienta jako wypożyczony zasób na ten projekt i tam pracować. A czasami jest tak fajnie tu w gronie Euvicowym ten projekt prowadzić. Więc to daje ogromną szansę rozwoju dla pracowników.
Andrzej Szopa: Ludzie też mają takie naturalne skłonności do tego, żeby pracować w określonych grupach. Lubią realizować projekty w zespole, w którym sobie wzajemnie ufamy, jakieś tam doświadczenie itd. No więc, to co powiedzmy w ramach tego zarządzania zasobami wykonujemy, to też tak konstruujemy te zespoły, żeby dało się w jakiś skuteczny sposób zasymilować danego specjalistę. W ogóle oferta, którą tak naprawdę pokazujemy klientowi, to ona zaczyna się od takiego podstawowego body leasingu, czyli klient ma swoje wymagania, swoje opracowane MVP i mówi, “potrzebuje zbudować zespół deweloperski i jakąś tam rolę jedną, drugą czy pięć potrzebuję z zewnątrz, a część mam własnych.” Potem jest bardziej taka zaawansowana kwestia, kiedy np. mówimy o team leasingu, kiedy dedykujemy określoną grupę do tego, żeby ta grupa zrealizowała jakiś długoterminowy projekt. Długoterminowy to niekoniecznie musi być 5 lat, ale może też trwać kilka tygodni czy miesięcy. I aż docieramy do takiego momentu, w którym klient mówi, że potrzebuje wykonać takie rozwiązanie typu end to end. I wtedy najczęściej z tego GBO się już wyłącza i wtedy włączamy kolegów z manage teamu, gdzie jest pewna branżowa ekspertyza i tak dalej. To możemy do tego dołączyć kogoś, kto w całości zbuduje określony, taki już bardziej złożony zespół niż tylko sprofilowany na określoną technologię i tak dalej.
Bartek Śliwa: Właśnie, przeszliście już płynnie do perspektywy klienta. Chciałbym trochę złapać ten obraz, kim ten klient jest, kto do was przychodzi, z jaką potrzebą i czy powinien się jakoś specjalnie przygotować do tego, a w zasadzie dlaczego powinien nie zatrudnić sam programistów, specjalistów z rynku, tylko właśnie przyjść do was po pomoc? Ja bym chciał, na przykład, być swoim klientem po prostu.
Andrzej Szopa: Każdy by chciał być naszym klientem.
Marta Derlatka-Dziedzic: [Mamy dużo cudownych klientów].
Andrzej Szopa: No to jest jakby prosta odpowiedź na to pytanie, ale żeby ją trochę uzasadzić, to pewnie powinniśmy jakoś miękko przejść do tego, że jednak outsourcing ma swoją wartość dodaną. I to nie jest tylko tak, że outsourcing w prostej, dla wielu powiedzmy klientów, czy dla wielu inwestorów, outsourcing usług wiąże się z takim ryzykiem, że dostawca założy tak zwanego vendor locka, czyli będzie miał pewną kompetencję, czy pełną wiedzę na temat danego rozwiązania. Ona będzie na tyle unikalna, że ten klient się uzależnia w całości od tego dostawcy. Tym można naprawdę zarządzić. Wszystkie te elementy są takim parametrem komercyjnym, który zawiera się w kontrakcie i wszystkie te rzeczy można sobie tak poukładać, żeby żeby klient tego rodzaju ryzyka uniknął. Natomiast nie da się ukryć, że outsourcing jednak jest pewnego rodzaju swobodą. On daje klientowi czy inwestorowi daje taką możliwość, że wiele rzeczy może zmieniać, może modyfikować, może wstrzymać proces realizacji, może dokonać zmian w strukturze projektu, zespołu itd.
Bartek Śliwa: Dużo łatwiejsza ma pole manewru.
Andrzej Szopa: Oczywiście to jest nasza odpowiedź wewnętrzna opinia, ale powiedzmy szczerze, że ona jest niepozbawiona podstaw. Ma dużo większe pole manewru niż zarządzanie własnymi zasobami, które zatrudnia na tak zwany payroll, że to są jego pracownicy na etacie.
Marta Derlatka-Dziedzic: Oczywiście wszyscy klienci, z którymi współpracujemy, mają własne zasoby. Mają własne zasoby, zespoły, czy deweloperskie, czy testerów. Niemniej jednak wiedzą, ile to kosztuje czasu. Rekrutacja, zdobycie człowieka, który także nie tylko i wyłącznie teraz stawia się na merytorykę, ale także na takie miękkie skille, tą behawiorystykę zespołu, poświęci troszkę czasu, nawet jeżeli będzie w stanie 1, 2, 3 osoby naraz do zespołu dołączyć. To jest wszystko czas, a czas to jest, tak wiadomo, to są troszeczkę też pieniądze. I nie ma też gwarancji nigdy, że jeżeli nawet nam ta osoba jest rok, pół, powie, no słuchajcie, “te trzy miesiące okresu próbnego było mi za mało, jednak chcę odejść”, albo “jednak chcę coś zmienić”, albo “żona została na drugim końcu..”, albo “mąż został na drugim końcu Polski pracę i ja się przenoszę.” No nie mamy takiej gwarancji. Więc jakby tutaj to, co powiedzieliśmy, to jest takie uzupełnienie się, takie komplementarne do naszych klientów, ponieważ my potrafimy jako GBO, czyli bodyleasing, dostarczyć według określonego job description, czyli opisu stanowiska tego miejsca, którego potrzebujemy pracy, kandydata. On jest gotowy, on jest przeszkolony. Proszę zobaczyć, że on ma bardzo ogromne doświadczenie w pracy z różnymi klientami, z różnymi projektami, w różnych teamach, z różną kulturą, bo mamy klientów z zagranicy także. To nie są tylko i wyłącznie Stany. To jest cały świat praktycznie. Więc jakby to też jest wartość dodana, jak damy taką osobę z body leasingu do naszego teamu, że ona też może, ten team u zamawiającego też może czerpać z tego, tej wiedzy. Więc to są takie naprawdę rzeczy, które są na plus. To nie mówimy o tym, że.. my chyba nie mamy nawet takich klientów, którzy mają tylko i wyłącznie 100% body leasingu. No bo to jednak nie. To rzadko się zdarza. To musi być taki klient, który po prostu ma swój jakiś tam projekt, jakiś fundusz, który finansuje ten projekt i on potrzebuje tylko tego kosztu zastępczego, wykonawcy kompleksowego, który dla niego całą pracę wykonuje.
Andrzej Szopa: Natomiast na rynku występuje jednak takie zjawisko. Odbyłam się teraz do mojego 30-trotniego doświadczenia, że kiedyś jednak pisało się aplikacje szyte na miarę. Potem się jednak ewoluował w taką stronę, żeby kupować aplikacje gotowe. To właściwie od dużych korporacji. Aż teraz docieramy do takiego momentu, kiedy klient chce jednak pisać sobie aplikację pod swoje wymagania i chce uczestniczyć w tym procesie. Dlatego wszystkie te metodyki zwinne, agile, scrum i tak dalej, to jest coś, co my oferujemy. Znaczy, jako Euvic w ogóle oferujemy tego rodzaju usługę, to nie różnimy się specjalnie od manage teamów. Ale chodzi mi o to, że ta część, którą wykonujemy dla klienta, ona jest dopasowana do jego potrzeb, on bierze udział w tym procesie, jakby z założenia, a propos tego co Marta powiedziała, z założenia chce mieć kogoś, jakiegoś specjalistę po swojej stronie, który jest na przykład product ownerem, kontroluje trochę ten proces realizacyjny, moderuje jakoś tam wymagania, moderuje kolejne cele sprintu, czy kolejne tam jakieś etapy realizacji projektu. No i myślę, że to, co robimy w outsourcingu nie sprowadza się jednak tylko do tego, że dostarczamy tylko taką osobę. Oczywiście można tak to uprościć, że mamy rolę, która jest odpowiednia. Klienci nas pytają czasami bardzo precyzyjnie o to, żeby np. był specjalista, który ma minimum pięcioletnie doświadczenie w określonych technologiach i musi mieć określone certyfikacje z określonych umiejętności czy tam powiedzmy technologii, no to my kogoś takiego możemy mu dostarczyć. Oczywiście nie przesadzamy tutaj też, że w 105 procentach to jest dokładnie ten ktoś, że to ma być przystojny blondyn, bo nie zawsze tak do końca jest, ale ostatecznie jednak jesteśmy bardzo dopasowani do tego, czego klient potrzebuje. Zatoczyłem duże koło, ale wracam do tego początku. Jeżeli kolega, klient uważa, że sobie samodzielnie może zatrudnić takiego człowieka, to musi jednak inwestować w jego szkolenie, w jego rozwój zawodowy. Musi wiedzieć, jak ten profil ma to celowo wyglądać. Musi mieć metodykę do tego, żeby w ogóle umieć zbadać, czy są jakieś postępy albo narzucić pewien plan rozwoju tego człowieka, tego pracownika. I na końcu jednak ryzykuje, tutaj już oddaję Ci głos, ale ryzykuje jednak to klient, że jak już wyszkoli tego kogoś, dobrze go przygotuje do tego zajęcia, do którego chce go dedykować, to ten pracownik czasami ma po kokardę i mówi, że spróbuje w innym miejscu. I ta inwestycja jednak się nie zwróci, to jest taka trochę, ona jest naturalna, ona musi występować, ale niestety trudno jest nad nią zapanować.
Marta Derlatka-Dziedzic: Ważny aspekt, który poruszyłeś. Już chciałam otworzyć usta, ale się powstrzymałam. To jest to, co powiedziałeś, że kontraktując sobie, czy nawet Managed Team, czy tak jak u nas tutaj, czy z body leasingu pewną osobę, to my się umawiamy. To jest taka umowa między nami biznesowa na daną stawkę. Czas, pieniądze. A mając tutaj osobę, tak jak powiedział Andrzej, oczywiście wyszkolimy ją, ona przyjdzie do nas, to trzeba mieć ścieżkę kariery przygotowaną dla niej. Trzeba mieć ewentualnie możliwości rozwoju, a te etapy awansowania, to jest związane z pieniądzem. Tutaj jest czasami troszeczkę prostsza droga, biorąc sobie takie osoby jakby z rynku. No i jeszcze jedna rzecz, wydaje mi się z mojego doświadczenia bardzo ważna, jak się organicznie rozwija firma, nasz dostawca, jedna, dwie osoby, to jest spokojnie, można sobie wszystko ogarnąć czasowo, ale raptem, jak mamy skok, na przykład, że naraz potrzebujemy 20 deweloperów, szybko zrobić jakąś pracę, maksymalnie pół roku, osiem miesięcy, to też jest przestrzeń na tą naszą współpracę, bo tak właśnie tutaj skalowanie, bardzo szybkie, tak? I tutaj właśnie to jest taki klient, który jakby wrócił do nas, tutaj Andrzej mi go przekazał ostatnio, gdzie zrobiliśmy pewną rzecz, napisaliśmy pewien produkt, oddaliśmy i po 5 latach, kiedy mówi “słuchajcie, ja mam taki duży natłok, że ja teraz potrzebuję, słuchaj, taki zakres pracy oddać wam na maksymalnie 6 do 8 miesięcy. Pomóżcie i zróbcie. I dobierzcie, wy nam dobierzcie specjalistów pod mój zakres”, tak? I to właśnie na tym teraz to polega. On oczywiście ma swój team, i jak najbardziej my go teraz wspieramy, uzupełniamy, nie?
Andrzej Szopa: Na chwilę może odejdę do tego wątku, jak tymi pracownikami się zarządza i jaka jest wartość dodana tego, że się jednak tego pracownika dostaje z outsourcingu. Chciałem powiedzieć, że w ogóle nasza organizacja, czy ten proces outsourcingu nie opiera się tylko na tym, że to jest GBO, i mamy tam powiedzmy 350 osób, tylko jedna korzystamy z zasobów całej naszej grupy. Jeżeli popatrzymy na sam Euvic, no to mamy już tutaj około 1100 osób, i mamy specjalizację w manage teamach dotyczące określonych, skomplikowanych różnych doświadczeń. Mamy też całą grupę, gdzie mówimy o tym, że populacja, z której teoretycznie kogoś możemy rekrutować w naszych projektów, to już jest około chyba sześciu tysięcy, chociaż nasze foldery mówią tam ponad 5,5 tysiąca mamy tych specjalistów, czy inżynierów IT, ale mamy duży wewnętrzny market, który pozwala nam po pierwsze na to, żeby reagować na jakieś wymagania, czasami specyficzne, klienta, a również ta giełda też działa w drugą stronę. Pracownicy mówią, że chcieliby zmienić projekt i to nie ma w tym nic jakiegoś, nie wiem, jakiegoś obraźliwego dla kogokolwiek, tylko po prostu chcę w mojej ścieżce zawodowej dokonać pewnej zmiany i szukam sobie innego zajęcia. Za chwilę w ogóle ustawa tego rodzaju wchodzi, wejdzie na rynek, która będzie pracodawcom jakby nakazywała publikację takiego wolnego, takiego wakatu i tak dalej, to jest jakby inna kwestia, u nas to dosyć płynnie się dzieje, ta informacja nie jest jakąś tam tajemnicą, ale tak ciężej czerpiemy z dużego rynku wewnętrznego, który daje tego rodzaju gwarancję, że klient nie jest w stanie taką masę różnego rodzaju specjalistów sobie wykształcić, żeby móc być przygotowanym na dowolną sytuację. A z drugiej strony też jest taka dosyć prosta kwestia, że najczęściej nasi klienci.. dużo obsługujemy też startupów takich firm, które inwestują dany produkt i zakładają, że na tym produkcie będzie osadzony pewien e-commerce, to ci klienci też się rozwijają razem ze swoim rynkiem. Mają coraz więcej pracowników, coraz większą grupę obsługującą itd. i dochodzą do takiego momentu, kiedy następuje sprzężenie zwrotne. Żeby móc utrzymać firmę takiej skali, trzeba mieć określony obrót, określone kontrakty, określony przychód, revenue, jak to ładnie mówią. Linda i tacy tam różni z jej otoczenia. I wtedy ta sprzedaż wymaga jednak pewnego forecastowania, przenoszenia nowych projektów i trudno się wycofać z tego. Trudno powiedzieć, mogę ograniczyć teraz zasoby, bo to się zwiąże po prostu ze zwolnieniami pracowników. W przypadku outsourcingu mamy kontrakt z klientem, w tym kontrakcie są pewnego rodzaju ramy, jesteśmy na nie przygotowani, wiemy, że za 3 miesiące projekt się skończy i przygotowujemy dla naszych pracowników, dla naszych outsourcowanych zasobów nowy projekt, a klient mówi “robię sobie przerwę na kilka miesięcy w ramach tam jakiegoś cyklu produkcyjnego.”
Bartek Śliwa: Jasne, dwie rzeczy sobie zaparkowałem w głowie. Powiedziałeś, że może być ten problem, kiedy nasz klient zainwestuje w rozwój naszego pracownika, znaczy i swojego pracownika, a on mu odejdzie. Gorzej by było, gdyby nie zainwestował, a on by został. Także, jednak drodzy klienci, inwestujcie w rozwój waszych pracowników, to pierwsza rzecz. A druga rzecz, z mojego punktu widzenia, może występować pewien problem i jestem ciekaw, jak sobie z nim radzicie. Mianowicie, Marta wspomniałaś o umiejętnościach miękkich, bardzo ważnych i wspomnieliście też o tym, że jednak bardzo często jesteśmy uzupełnieniem zespołów klienta. No i właśnie, definicją zespołu jest to, że trzeba coś robić wspólnie, dowozić wspólnie i na papierze nam się może ten kandydat zgadzać. Mamy wszelkie potrzebne certyfikaty, doświadczenie i tak dalej, i tak dalej. No ale chemii w zespole nie ma. I co wtedy? Czy macie takie przypadki, jak sobie z nimi radzicie?
Marta Derlatka-Dziedzic: Przede wszystkim jest tak, że nasz klient też prowadzi minimum takie dwa do trzech interview. Przynajmniej w moich przypadkach. I to poza tymi technicznymi kompetencjami, które są sprawdzane, autentycznie w ostatnim roku jest sprawdzana behawiorystyka dopasowania do zespołu. I na tym etapie już sobie ewentualnie eliminują osoby, które nie będą pasowały. I mówią mi, “nie dziękuję, Marta, nie dziękuję, słuchaj, ja potrzebuję tu innego kandydata. Był dobry, jeśli chodzi o merytorykę.” No i rzeczywiście chyba my się tu będziemy powoli skłaniać ku temu, żeby jak będziemy robić rekrutację, takie nasze też wewnętrzne czasami, to sprawdzać tego naszego kandydata pod tym też względem. Ale to wszystko jednak zmierza do profilowania takiego kandydata. Żeby jednak dopasować projekt, który mamy dla niego do jego rzeczywistych umiejętności i tak dalej. Osobowości, tak? Bo czasami team jest taki, że wszystko na ostatnią chwilę, a on lubi mieć poukładalne. No to jakby to jest też rola resoursa troszkę, tak? Żeby dowiedzieć się tak dużo o projekcie. No jak pracujesz trochę z tymi ludźmi, no może nie aż tyle lat, co tu Andrzej, ale jednak wiesz co, ten kontakt z ludźmi, ta ilość pracy na projekcie, ten background, który rzeczywiście się ma z rynku, które się przyniosło ze sobą pracując tutaj, pomaga troszkę, przynajmniej mi, w tym, żeby “on się kompletnie nie nadaje tego zespołu, on się tam będzie męczył i klient też się z nim będzie męczył.” Czyli ja na przykład nawet takiego kandydata mi nie wysyłam.
My jesteśmy oczywiście jednostką biznesową, ale też jesteśmy tacy twidowi, jeżeli kojarzysz ze szkockiego rynku, na czym polega ta miękkość. Zależy nam generalnie na tym, żeby tak dopasować jedną i drugą stronę. Jeżeli na przykład nasz kandydat rezygnuje z projektu, to rzadko się zdarza, że dlatego, że on to dlatego robi, bo jest jakiś arogancki albo na przykład nie chce tego robić, bo ma ważniejsze sprawy itd. i porzuca taką, taki temat. Po prostu nie może w tym projekcie dalej się jakoś tam rozwijać, nie widzi swojej roli, nie może się realizować, potrzebuje czegoś innego.
Andrzej Szopa: Klienci też często zadają enigmatyczne pytania albo piszą wysublimowane jakieś specyfikacje i potem musimy dostarczyć takiego devOPSp-designero-programistę, takiego wielofunkcyjnego kogoś, kogo nie ma na rynku. To wynika oczywiście z takiego pewnie oczekiwania, żeby optymalizować jakieś koszty itd., ale to się nie sprawdza. To wymaga też tego wyjaśnienia, dopasowania tego, czym rzeczywiście dysponujemy do tego, czego rzeczywiście potrzebuje klient. Nie da się powiedzieć, że popełniamy różnego rodzaju błędy w tym czymś, ale potrafimy sobie z nimi radzić. Nie uważam, że mamy tutaj idealnych kandydatów i idealne projekty, ale to, co próbujemy robić, to jakby powiązać jedno z drugim, żeby dało się to realizować, żeby dało się ten temat konsumować.
Marta Derlatka-Dziedzic: No i przy takim wyjściu zawsze jest takie interview wyjścia i pytania tak naprawdę. “Słuchaj, o co chodziło”, tak? I my sobie robimy takie notateczki, że a na tym projekcie na przykład było powiedziane, że będę robił to, to i to, ale trochę było mi tego za mało na przykład, tak? No to taka też potem jest weryfikacja dla nas, nie?
Andrzej Szopa: Tu może wtrącę słówko, że tak, że korzystamy jednak ze wsparcia naszego HR-u, tak? Mamy on-boarding, mamy różnego rodzaju procedury dotyczące też wyjścia. Jeżeli się z danym pracownikiem rozstajemy, czy on to robi z nami, to jednak to nie jest jakaś anonimowa czynność. Próbujemy się dowiedzieć, jaki był powód, co w ogóle można byłoby zmienić. Wszystkie tego rodzaju case’y są dla nas tak naprawdę takim dobrym przykładem do tego, żeby można było to poprawić. W przyszłości. Nie miałem, przepraszam, nie miałem pięknego skrótu. Zmierzam do tego, że GBO to jest taki dział, który wewnętrznie współpracuje tak naprawdę z całą firmą. Fajnie znaczy się powiedzieć, że jesteśmy takim zastępczym sprzedawcą, jeżeli directowo obsługujemy danego klienta, ale oczywiście pracujemy z działem sprzedaży, który jest jednak hunterem, poszukuje tych klientów, tych szans na zewnątrz i wtedy dopasowywujemy się do jego, do jego tam jakiejś deklaracji, oczekiwań, deklaracji po stronie klienta, oczekiwań postanienia wewnętrznej. Także współpraca naszego działu raczej jest takim, no, schlebiam sobie trochę mówiąc, że to jest taki środek tej firmy, ale sformułowanie general business, ono nie wzięło się z tego, że to jest najważniejsze, tylko taki po prostu Taki podstawowy powiedział, nie? Taka podstawowa oferta firmy, czyli software development to tutaj właśnie się kręci.
Bartek Śliwa: I chciałbym sparafrazować trochę pytanie, które już zadałem, czyli jak do was trafić, jak się przygotować na spotkanie z wami, co jako potencjalny klient, któremu wydaje się, że ma potrzebę dotyczącą usług IT powinienem wiedzieć, żeby już czuć, że jestem gotowy z wami rozmawiać i o czym z wami rozmawiać, albo czy podpowiadacie co nie co podczas takich spotkań?
Marta Derlatka-Dziedzic: Klienci wystarczy, że wiedzą czego oni potrzebują. Znaczy nie jakiego rodzaju potrzebują specjalistów, tylko czego oni, co oni chcą zrobić. Czyli biznesowo.
Andrzej Szopa: Tak, wystarczy ogarniają te, ogarniają używając ładnych sformułowań, takie. Ogarniają wymagania biznesowe, nie? Oczekiwania takie, wiedzą co jest celem, nie? Mają u siebie product ownera, mają kogoś kto rozumie do czego ma zaangażować jakąś grupę ludzi, do czego ich zainspirować i tak dalej. No bo projekty informatyczne, powiedzmy szczerze, to jednak nie jest budowanie tam jakiegoś, nie wiem, czegoś z żelaza. To jednak jest trochę ulotne, trochę wymaga inspiracji, wymaga pewnego rodzaju fantazji, wymaga współpracy z różnymi osobowościami. Część jest introwertyczna, część ma jakiś taki charakter bardzo dynamiczny. Projekt informatyczny wymaga pewnej ramy. Trzeba jakoś go umieć opanować, żeby zebrać odpowiedni zespół, ale też na pewno trzeba umieć sobie samemu odpowiedzieć na pytanie, co chcę na końcu uzyskać. Nasi klienci czasami mają nieprecyzyjną w tym zakresie definicję i pomagamy im w tym, żeby trochę jakoś z tym umieli poradzić.
Bartek Śliwa: Czyli na consulting też można liczyć?
Andrzej Szopa: Tak, consulting jest naszym chyba podstawowym też produktem. Często używamy w ogóle naszych ludzi do tego, żeby niekoniecznie programowali, tylko najpierw zajmowali się budową takiego MVP, analizą wymagań biznesowych, analizą procesów wewnątrz firmy. Nie zmierzam oczywiście do tego, żeby programista był analitykiem, chociaż czasami pełni taką połączoną rolę. Ale chodzi mi o to, że jednak pomagamy klientowi odpowiedzieć sobie na pytanie, do czego tak naprawdę zmierza. I wtedy już jest łatwiej. Wtedy dostajemy określone na przykład role albo określony cel, do którego dąży klient. No i już mamy z górki.
Marta Derlatka-Dziedzic: Tak, Marta się specjalizuje z tego, co ja wiem, w tym, że… Ja zawsze, wiesz co, jeżeli czegoś nie wiem, to ja chciałabym dopytać i wtedy ja mam taką listę pytań i wtedy wszystko jest jasne już. Bo to też mi ułatwia i każdemu resource’owi, każdemu, każdej osobie z nas tutaj w tym dziale, nam to naprawdę ułatwia, bo czasami jest tak, i to też temu służą takie spotkania pierwsze z klientem’ “Dobra, jak mam taką potrzebę i taką rolę, ale czy to jest dla mnie jako resource managera, czyli body leasing, czy to jest na przykład dla manage teamów?” I miałam ostatnio takie bardzo krótkie spotkanie, słuchajcie, pół godzinne, żebyśmy wiedzieli, gdzie jest potrzeba. No i wyszło, że ten pierwszy obszar to potrzeba rzeczywiście body leasingu, bo kilku osób dołożenia do istniejącego zespołu po stronie klienta, a drugi case, od początku do końca, to już będzie temat dla manage teamu. I to też fajnie jest mieć takie spotkania, żeby móc to sobie tak określić z klientem i podzielić.
Andrzej Szopa: Trochę jesteśmy też takim hubem w naszej firmie, naszej organizacji. Czasami klient się zgłaszają do firmy, piszą jakiegoś maila na otwartego maila, zaczyna się jakaś rozmowa, jakaś inicjacja i tak dalej. Jeszcze nie wiadomo do czego to zmierza, czasami to wymaga jakichś spotkań. Trochę rozmowię o czymś niesprecyzowanym, ale też trochę jesteśmy na takim etapie, że delegujemy ten temat dalej. Mamy swoją taką, można powiedzieć, dziedzinową ofertę, ale nie wszystko jest jednak body leasingiem, nie wszystko jest takim, taką usługą, którą możemy wyoutsource’ować z naszych zasobów. To raczej dotyczy takich już sprecyzowanych bardziej wymagań. Natomiast najczęściej jest tak, że klient potrzebuje, żeby mu doradzić, żeby żeby mu opowiedzieć o adekwatnych, podobnych takich projektach, rozwiązaniach i tak dalej. I do tego, powiedzmy sobie szczerze, najbardziej się nadaje oczywiście manage team, który ma swoją ekspertyzę, tak jak to już mówiłem wcześniej, ale ma swoje referencje, co najważniejsze. U nas jest to dosyć trudne, bo mówiąc o referencjach, możemy powiedzieć, pierwsza referencja to jest, jak dużo mamy ludzi u danego klienta. Potem możemy powiedzieć, w jakiej branży w ogóle mamy tych klientów. No i możemy iść dalej oczywiście z tymi referencjami, ale zawsze one mają taki dosyć ogólny charakter, taki mówiący o skali, mówiący o może też poziomie trudności czasami, ale raczej się odnosi do skali. W przypadku manage teamów to jest jednak mowa o tym, że określone produkty potrafimy zbudować. Oczywiście też mamy takie projekty, które mają komercyjne efekty, mają swój koniec i też możemy je tam wskazać. Ale body leasing to jednak opiera się w dużej mierze na świadomości klienta, który mówi, że wiem co chcę zrobić i do tego potrzebuję wsparcia.
Bartek Śliwa: Czyli pełnicie też czasem rolę takiego widłowego, który decyduje, że to jest temat stricte body leasingowy, team leasingowy, a to jest jednak temat od zera do końca, albo do jakiegoś etapu i powinna się tym zająć jakaś grupa w ramach managed teamu, tak?
Marta Derlatka-Dziedzic: Widłowy jest określeniem, wydaje mi się… Doradcy, ja bym tak wiesz bardziej doradca. Tak, tak, ponieważ co czasami nawet jeżeli nawet handlowiec, jak tutaj mówił, jest takim hunterem, który jakby otwiera pierwsze drzwi, no to wiesz, on nie ma czasu na taką specyfikę, tak? On po prostu otworzy drzwi i mówi “słuchajcie, pomóżcie” i to jest takie też bardzo często takie wsparcie, tak? I z tych dalszych właśnie rozmów, i to chyba rzeczywiście jest w naszym dziale, dzieje się tak, że dobra, to zostanie tu, przekazujemy dalej, bo to jest jednak od A do Z, czyli manage team.
Bartek Śliwa: Chcę nawiązać, Andrzej, do tego, co powiedziałeś o tym specjalnym trochę podejściu do programistów, bo z tego też powodu powstają metodyki zwinne, które są bardzo mi bliskie.
Marta Derlatka-Dziedzic: I dzięki tobie mi też są bliskie.
Bartek Śliwa: Dziękuję. Generalnie chodzi o to, że w końcu dostrzeżono, że do osób pracujących kreatywnie potrzeba trochę innego podejścia niż do na przykład pracowników fabryk, bo ta praca jest jednak niecodzienna, wymaga, tak jak powiedziałeś, trochę polotu i pewnej inspiracji. Słuchajcie, chciałem was jeszcze tak na koniec zaskoczyć jednym pytaniem. A w zasadzie poprosić was o to, żebyście się podzielili taką jedną inspiracją. Coś, co zostanie z naszymi widzami, słuchaczami. To może być film, to może być książka, to może być jakiś nawyk, który wprowadziliście w życie. To może być jakieś przeżycie, które ostatnio się wam przydarzyło i coś zmieniło w waszym życiu.
Marta Derlatka-Dziedzic: Otworzyłeś tutaj taki… bo ten ostatni rok jest mega, mega ciekawy. No ale nie, jeśli chodzi o współpracę tutaj z Andrzejem w tym obszarze.
Andrzej Szopa: Boję się co będzie dalej.
Marta Derlatka-Dziedzic: Wiesz co, ja wykształciłam i myślę, że bardzo mocno doprecyzowałam techniki zarządzania czasem i priorytetami, chociaż myślałam, że zawsze jestem z tego dobra, ale tutaj mówię, że tu musiałam zapodkręcić tak tysiąc procent zarządzania czasem i priorytetami, czyli tak. Współpraca z dziełem sprzedaży to. Tak, jest wymagająca czasami. Tak, jak najbardziej, więc jakby szybkość pracy i to co, słuchaj, mogę załatwić naprawdę, to jest ta metoda dwóch minut, nie? Że to, co ci wpadnie i jesteś w stanie załatwić dwie minuty, to rób to od razu. Nie odkładaj, bo potem jest, słuchaj, tyle maili, tyle spotkań, tyle wideo, tyle telefonów, że to ci może wypaść, ale ja myślę, że tak. Albo wypadnie na pewno.
Andrzej Szopa: Ja nie wiedziałem, że to jest metoda dwóch minut, ale… Tak to się nazywa fachowo. Parę lat temu to odkryłem, ale stosuję to. Co niestety powoduje, że najpierw ogarniam całą masę różnego rodzaju takich spraw, które są.. większość rzeczy jednak można załatwić dosyć szybko. Przy użyciu takiej.. fajna jest ta scrumowa metodyka programowania, bo ona też jakby pozwala na to, żeby jedna i druga strona była tu i teraz, była taka bardziej świadoma, a nie czekamy 3 miesiące na efekt czegoś, po czym ten, co zamówił, pyta, co tam zrobiliście, jest zdziwiony wynikiem, a też ten, kto wykonał, zdziwiony jest tego rodzaju opinią, bo mówi “dokładnie napisaliśmy to czego chcieliście”. Zmierzam do tego, że tak, ja.. mógłbym oczywiście wskazać jakieś książki czy nie wiadomo jakąś listę, tym bardziej, że byliśmy ostatnio na fajnej konferencji i tam wydawało mi się, że to jest nieskończona ilość takich pomysłów na tego rodzaju sugestie. Ale tak, na pewno sugerowałbym, żeby ci co lubią, to sobie przypomnieli, a ci co nie lubią, przeczytaj sobie tą żółtą książkę o Scrumie, bo ja czytałem tę książkę dwa razy i niezależnie od tego.. tzn. za każdym razem odkrywałem na nowo różnego rodzaju rzeczy, ale ona jest dosyć, nie wiem, może i beletystyczna, ale na pewno fajnie ludziom podpowiada, jak można współpracować z grupą. Natomiast sugeruję, żeby jeżeli kogoś interesują takie bardziej filozoficzne przemyślenia i to, co nas czeka w kontekście GPT i tak dalej, to przeczytaj sobie taką książkę “Homo Deus”, która trochę jednak się opiera na takich filozoficznych czy też historycznych przemyśleniach, ale mówi o tym, dokąd zmierzamy. Jesteśmy częścią jakiegoś procesu, w którym się właściwie aktualnie znajdujemy i ci ludzie, którzy się posługują na co dzień agile’em, to mówią, “nie trzeba tego na nowo definiować, bo po prostu w nim jesteśmy”, a dla wielu osób to jest pewnego rodzaju unikalne odkrycie. Tak jak straszy nas trochę Chat GPT, czy on mógłby teoretycznie zastąpić naszego wyoutsourcowanego inżyniera, a to jest praktycznie niemożliwe. Chat GPT może co najwyżej zastąpić nas w zakresie pisania jakiegoś banalnego kodu, który ma coś załączyć, a nawet niech będzie niebanalny, niech będzie bardzo skomplikowany. Nie chciałbym jakichś wielkich tym specjalistów w tym zakresie urazić. Niech napisze to oprogramowanie, ale nasz inżynier wie więcej niż tylko ten element tego kodu. Także chyba do tego chciałem zmierzyć.
Bartek Śliwa: Mam nadzieję, że wam się podobało tak bardzo jak mi, bo to był pierwszy odcinek z tej serii. Mam nadzieję, że nie ostatni. Dzięki wam bardzo za czynny udział.
Marta Derlatka-Dziedzic: Dziękujemy za gościnę.
Andrzej Szopa: Osobiście myślałem, że to potrwa dużo dłużej. Przyjemny czas płynie szybko. Nawet tak krótko było naprawdę miło.
Bartek Śliwa: Dzięki, do zobaczenia.
Poznaj naszych gości

Andrzej Szopa
Dyrektor General Business Operations
Euvic S.A.

Marta Derlatka - Dziedzic
Resource Manager
Euvic S.A.
Chcesz omówić ten temat w kontekście swojej firmy?
Porozmawiaj z ekspertem Euvic o możliwych rozwiązaniach.