Bartek Śliwa: Cześć, Bartek Śliwa, witam w kolejnym odcinku podcastu Euvic Talks.

Podcastu, w którym łączymy świat biznesowy z technologią, a dzisiaj biznesem, o którym sobie porozmawiamy będzie przemysł.

Moim i waszym gościem jest Tomasz Sobczak. Cześć Tomek.

Tomasz Sobczak: Miło mi. Cześć.

Bartek Śliwa: Tomku, zacznijmy standardowo od tego, co łączy cię z biznesem, co łączy cię z przemysłem, jak się znalazłeś tutaj, gdzie jesteś.

Tomasz Sobczak: Tak, to wszystko się zaczęło w roku 2000, taka łatwa data zapamiętania i zacząłem wtedy pracę w firmie, która świadczyła usługi dla globalnego lidera w branży automotive na całym świecie.

Takie bardzo ciekawe doświadczenie, ponieważ to firma o bardzo takim wysokim standardzie, kulturze działania,zarówno tej, dla której dostarczaliśmy, jak tej, w której ja pracowałem, więc naprawdę świetna szkoła takiego uporządkowanego podejścia, bardzo myślenia o tym, żeby to, co się robi, przynosiło faktycznie realne zyski, powiązane z analizą, z całym zaprojektowaniem i tak dalej.

Taki bardzo, bardzo uporządkowany sposób działania i przemysłu. I w tym przemyśle tak zostałem.

Ale nie dlatego, że tak wyszło, tylko dlatego, że tak mi się spodobało. To jest taka działka branży IT, która mi bardzo odpowiada z racji tego, że jest mnóstwo różnych problemów do rozwiązania, które wymagają ruszenia się zza biurka.

I to zawsze mi odpowiadało jako osoba aktywna, wiele, wiele lat związana bardzo mocno ze sportem, to gdzieś tam za tym biurkiem wiecznie nasiąkać…

I tak przez wiele lat działałem w tej branży automotive i pewnego razu przecięły się ścieżki właśnie z firmą Euvic.Przecięły się w taki sposób, że ludzie, którzy pracowali w zespole, w którym ja wtedy uczestniczyłem, głównie byli takimi, powiedziałbym, osobami do zaprojektowania rozwiązania, później jego wdrażania, obserwacji, jak ono funkcjonuje po to, żeby kolejne usprawnienia wprowadzać, a potrzebowaliśmy uzupełnienia osób programistów.

I był to rok 2007, kiedy właśnie się przecięły drogi moje z firmą Euvic, gdzie kilka osób pracowało w zespole, w którym ja wtedy uczestniczyłem. Również w tych pracach.

Z czasem stałem się liderem tego zespołu i ta współpraca z Euviciem trwała przez wiele lat.

Idąc dalej, bo ta historia jest taka trochę niestandardowa, to role się w pewnym momencie może nie tyle odwróciły, co ja,korzystając z pewnej okazji, sprawiłem, że się one właśnie zmieniły.

Na zasadzie takiej, że będąc trochę już, mówiąc wprost, zmęczony tylko i wyłącznie obszarem automotive, ale wciąż chcąc działać w tym obszarze przemysłu, generalnie wytwórczym, skorzystałem z okazji, że w Euvicu właśnie powstawał pewien nowy projekt, a ja zdecydowałem w poprzednim miejscu pracy, że już dość.

I przeszedłem do Euvica, wiedząc, gdzie idę, no bo bardzo dobrze się znaliśmy. Myśmy mieli nawet przez pewien czas biura na tym samym piętrze, współpracowaliśmy w bardzo ścisły sposób, więc w bardzo komfortowy sposób przeszedłem do firmy, której sposób działania bardzo mi odpowiadał – pewna lekkość, szybkość podejmowania decyzji,nieskomplikowana struktura, ale, co najważniejsze, ogromna różnorodność klientów, z którymi Euvic współpracuje.

A tego właśnie gdzieś tam szukałem po tych kilku, nawet bym powiedział, że kilkunastu latach bycia w dosyć takim hermetycznym miejscu.

Bartek Śliwa: Ok, i teraz przewodzisz zespołowi.

Tomasz Sobczak: Teraz przewodzę zespołowi, tak. Przy czym to tak… Przyszedłem do Euvica zrealizować pewien projekt.

I jakoś tak się to samo stało, że z tego projektu, w którym uczestniczyło kilka osób, teraz nas jest tam trochę ponad 80 osób. Naprawdę to się samo stało.

To nie było jakieś zadanie postawione przede mną. To nie była jakaś moja intencja. Po prostu te tematy są.

Tematami klienci się interesują. My jesteśmy w stanie świadczyć dobrej jakości usługi. Nie tylko w wytwórczo oprogramowania, ale wręcz takie consultingowe.

Co powoduje taki, powiedziałbym, bardzo naturalny po prostu wzrost. Po kawałeczku, po kawałeczku, po kawałeczku.

No i te kilka lat później z tej grupki, początkowo sześcio-siedmioosobowej projektowej, jest nas w tej chwili 80 osób, w które zajmujemy się przemysłem. Przemysłu i dookoła przemysłu.

Bartek Śliwa: Przez przemysł masz na myśli tylko automotive czy..?

Tomasz Sobczak: O nie, od tego już trochę uciekałem.

Gdzieś ten automotive już mi się przejadł, mówiąc wprost, chociaż to branża, która dosyć mocno wyznacza pewne standardy.

Więc jest ona dosyć przodująca i przez to wciąż ciekawa, więc to nie jest tak, że obróciłem się plecami, ale szukałem innych wyzwań.

Także mówimy teraz o branży, na przykład związanej z produkcją żywności, czy z produkcją różnego rodzaju elementów użytku codziennego, na przykład AGD, także bardzo różnorodnie, co mi zdecydowanie odpowiada.

Przy czym ta różnorodność jest nie tylko i wyłącznie poprzez to, co klient nasz wytwarza, ale również to, co jako grupa cała, Euvic, potrafimy do tego klienta dostarczyć.

Mamy tutaj jednak mnóstwo specjalizacji, a co za tym idzie, możemy dostarczyć coś ciekawego, kompleksowego.

Bartek Śliwa: Jasne.

Muszę dopytać, bo często przeglądając najnowsze newsy ekonomiczne, pojawia się hasło przemysłu 4.0.

Dlaczego 4.0?

Co było 3.0? Co było 2.0? Co było 1.0?

Co się w ogóle pod tym kryje?

Czy są to jakieś działania? Czy jest to jakiś trend?

Tomasz Sobczak: Tak, z tym przemysłem 4.0 to jest trochę tak, że tą etykietkę wiele osób na wiele sposobów chce przykleić do czegoś, co oferuje.

Ja jestem w sumie ciekaw, jak nasi odbiorcy dzisiejszego naszego spotkania odbiorą to, co za chwileczkę powiem, jakie jest moje przemyślenie odnośnie 4.0, bo pewnie nie jest takie zupełnie sztampowe.

Zapytałeś, jak to wygląda, czemu 3.0 czy wcześniej 2.0 i tak dalej.

Generalnie rozwój przemysłu polegał na tym tak, że na początku coś tam się składało i wpadała ekipa i montowała wspólnie jakiś jeden produkt.

Później została wymyślona koncepcja linii produkcyjnej, gdzie w poszczególnych stanowiskach poszczególne fazy budowania projektu przebiegały i ten produkt powstawał.

No i teraz celowo na chwileczkę przemilczę 3.0.

4.0 tak zostało wymyślone. Czy może to hasło pojawiło się kilka lat temu i zostało wymyślone pod kątem takim, że systemy, urządzenia, które wspomagają proces produkcyjny, powinny w jakiś sposób ze sobą współpracować, w jakiś sposób zsynchronizowane i tak dalej.

Powinniśmy uzyskiwać z nich informacje. W związku z tym była pewna próba, z całkiem sporym sukcesem, wymuszenia na producentach tego sprzętu publikowania informacji z tych urządzeń czy też systemów, pewnego rodzaju standaryzacji dostarczania informacji z poszczególnych, kolokwialnie mówiąc, klocków, z których powstaje całe rozwiązanie, po to,żeby można było z tym coś zrobić więcej.

I to zdefiniowanie, co więcej – no to tutaj właśnie już zaczyna być to bardzo, bardzo płynne, tak, bo wiele osób pod przemysł 4.0 mówi, że jest to automatyzacja.

A ja powiem, że trochę się z tym nie zgadzam.

Dla mnie 3.0 to właśnie była automatyzacja. To, że ona nie wszędzie się wydarzyła, że nie wszędzie była na ten czas opłacalna itd., ale to już było wprowadzenie automatyzacji na poszczególnych stanowiskach produkcyjnych,zastępowanie osób, które tam do tej pory pracowały, z wykorzystaniem różnego rodzaju rozwiązań właśnie z obszaru automatyki.

4.0 to jest to, co jest ponad tą właśnie warstwą zautomatyzowania, czyli wszystko to, co pozwala, można powiedzieć, co dzięki informacjom zbieranym właśnie z różnego rodzaju urządzeń, pozwala dołożyć inteligentną warstwę programistyczną, tą software’ową.

Inteligentną, czyli taką, która właśnie potrafi zsynchronizować pewne działania, potrafi zaproponować pewne wnioski,czy wręcz samemu wyciągnąć pewne wnioski, wprowadzić sugestie optymalizacji albo nawet autonomicznie tę optymalizację do działania.

I wydaje mi się, że to jest o tyle istotne, że w tej chwili jesteśmy w takim momencie, gdzie wiele firm, w szczególności bym powiedział tego średniego i małego biznesu, trochę nadgania tą automatyzację, czyli tą 3.0, idąc już w kierunku 4.0.

I nie ma w tym moim zdaniem nic złego. To znaczy się ta kolejność może być może nie tyle zaburzona, co mogą te dwie rzeczy, te dwie fazy naprawdę być wdrożone równocześnie, bo mamy ogromną w tej chwili presję płacową. Jest taka sytuacja.

Mamy też to, że wiele osób, pokolenia obecnego, ale i tego troszeczkę wstecz, które wchodziło na rynek pracy kilka lat temu, jest pokoleniem, gdzie jest bardzo dużo osób z wyższym wykształceniem.

Jest coraz trudniej znaleźć pracowników, którzy przez wiele lat będą wykonywać pewną powtarzalną, często monotonną pracę.

Stąd poszukiwania, jak, że tak powiem tutaj, uzupełnić siły ludzkie na tych zakładach przemysłowych. To ta automatyzacja właśnie.

Bartek Śliwa: Ok. Czytając między wierszami, wysnułem tezę, że sporo firm jeszcze jest na tym etapie 3.0. I rozumiem,może nawet wcześniej, patrząc po twoim uśmiechu.

Tomasz Sobczak: Tak jest.

Chciałem powiedzieć, że takim driverem do tego, żeby przeskoczyć na 4.0, powinno być zadanie sobie pytania, czy mam odpowiednie dane, albo czy w ogóle zbieram te dane, z którymi coś mogę zrobić, by dokonać tej automatyzacji.

Bartek Śliwa: Widzisz to w podobny sposób?

Tomasz Sobczak: Podobny.

Trochę to rozbuduję, bo to jest też tak, że kilka, kilkanaście lat temu… Sam zresztą byłem właśnie w zespole, które produkowało, wyprodukowało i z sukcesem wdrożyło w kilkunastu zakładach na całym świecie jednego z liderów branży motoryzacyjnej, ogromny, gigantyczny system zajmujący się, można powiedzieć, niemalże wszystkim na fabryce.

Od planowania produkcji, poprzez kontrolę produkcji, kontrolę jakości, procesy logistyczne, wysyłkę towarów, przyjęcie materiałów, wewnętrzną logistykę i jeden wielki, gigantyczny system podzielony sprytnie na jakieś tam moduły, ale jednak jeden wielki system.

I teraz moim zdaniem powinno się odchodzić od tego typu podejścia. Dlatego, że tak jak mamy zwinność w wielu różnych dziedzinach życia, tak samo i tutaj powinniśmy jej szukać i adresować potrzebnymi rozwiązaniami problemy pojedyncze, które są do rozwiązywania krok po kroku.

Taka jest moja opinia, taka jest moja filozofia.

Czyli zmierzam do tego, że można przeprowadzić działania z obszaru Industry 4.0, czyli pewnej inteligencji, pewnej optymalizacji przy pomocy oprogramowania, adresując niewielkie obszary fabryki pewną automatyzacją, czy nawet i bez niej.

Nawet można powiedzieć, że pomijając troszeczkę ten krok, byleby mieć realne jakieś źródła danych, którymi… Bardzo szczerze: człowiek nie jest najlepszym źródłem danych, jest omylny, więc lepiej oczywiście zbierać to z różnego rodzaju urządzeń, ale nie ma czegoś takiego, że trzeba przejść z 2.0 na 3.0 i dopiero wtedy można myśleć o 4.0.

Jestem wręcz, powiedziałbym, mocno przeciwnikiem takiego podejścia.

Bardzo uważam, że jest istotne to, żeby wiedzieć, jaki cel chce się osiągnąć, jaki problem chce się rozwiązać i skupić się na rozwiązaniu tego problemu, mając jakąś wizję na przyszłość, ale niekoniecznie implementując gigantyczne,rewolucyjne zmiany.

Bo ten świat tak galopuje, tak pędzi, że tą rewolucją byśmy się po prostu sami stłamsili.

Bartek Śliwa: Jasne.

W takim razie pytanie: jak zacząć?

Jestem szefem takiego przedsiębiorstwa przemysłowego. Być może usłyszałem nawet o jakichś dofinansowaniach, bo wiem, że jest tego teraz sporo.

Jak szukać, gdzie zacząć, może gdzie zasięgnąć opinii?

Tomasz Sobczak: Tak.

Moim zdaniem warto zacząć w takim miejscu, gdzie coś, co ja potrzebuję, zostało np. wdrożone.

Wiele, co mi się bardzo podoba, wiele, wiele firm i to nie tylko z IT, ale w bardzo różnych branżach, zaczęło się wymieniać pewnego rodzaju informacjami, w jaki sposób się wspomagać, tworzyć grupy i tak dalej, więc warto podglądać, co gdzieś tam u znajomych, krewnych i tak dalej jest i się tym w jakiś sposób sugerować, ale w szczególności sugerować się…

Bartek Śliwa: Jeszcze nikt tak ładnie konkurencji nie nazwał.

Tomasz Sobczak: Ale w szczególności sugerować się tym, kto doradzał w tym, co, że tak powiem, faktycznie trzeba zrobić, bo to jest tak, że moim zdaniem nie warto kopiować rozwiązań, warto zidentyfikować, kto przy pomocy kogo z jakimiś problemami sobie poradził.

Dlatego, że bardzo podobne problemy można rozwiązać na kilka różnych sposobów w dwóch różnych miejscach. I często-gęsto naprawdę w bardzo prosty sposób.

I mając takie doświadczenie, no, wieloletnie, w bardzo różnych branżach i nie będąc sam, tak, mając cały zespół za sobą,bardzo chętnie ruszamy się z zza biurka i jedziemy na tą fabrykę porozmawiać, jakie są problemy, jakie są wyzwania,jakie są cele, zobaczyć, jak to obecnie działa i na bazie tych naszych doświadczeń zapytać: a czemu nie tak, a czy można by było to zrobić może w ten sposób i tak dalej, i uruchomić pewną dyskusję, pewien warsztat.

I tu znowu nie mówimy tu o warsztacie takim, że trzeba usiąść, zamknąć się w pokoju na dwa dni i wyjść z gotowym pomysłem. Nie.

Uruchomić właśnie pewną dyskusję i zastanowić się, czy może w zupełnie inny niż początkowy sposób nie dałoby się jakichś tematów rozwiązać.

Ja nawet mam teraz taki ciekawy przypadek, ale w bardzo początkowej fazie wyzwania.

Bartek Śliwa: OK.

Gdzie w tym wszystkim jest miejsce na software? Bo rozumiem agregacje danych, przetwarzanie danych. Czy gdzieś jeszcze ten software jest wykorzystywany?

Tomasz Sobczak: Tak.

Powiedziałbym, że w bardzo, bardzo wielu miejscach.

I teraz właśnie trochę wrócę do tego budowania kiedyś wielkiego jednego rozwiązania, np. klasy MES (Manufacturing Execution System) czy klasy WCS, czyli jakichś tam automatycznych magazynów sterowanych poprzez oprogramowanie.

Ten software, on nie jest już tylko i wyłącznie gdzieś na poziomie Enterprise czy pomiędzy Enterprise a warstwą wykonawczą.

Coraz częściej mamy mnóstwo rozwiązań, które są, można powiedzieć, w pewien sposób autonomiczne czy pozwalają wręcz w bardzo prosty sposób je oprogramować po to, żeby realizowały pewne zadania.

Przykłady: są rozwiązania z intralogistyki różnego rodzaju robotów mobilnych itd., które mają już swoje systemy wbudowane itd.

Potrzeba dorobić warstwę, która im powie: stamtąd trzeba coś przewieźć w tamto miejsce, w jaki sposób zsynchronizować te działania, by wiedzieć, kiedy je wywołać itd.

Są rozwiązania współpracujące, na przykład coboty, współpracujące bezpośrednio z człowiekiem. Można im tam zaaplikować pewnego rodzaju algorytmy, a później ten człowiek pracujący razem z tym robotem wręcz tego robota, ten operator tego robota, uczy. Także tutaj.

Więc my schodzimy zdecydowanie niżej niż na ten poziom, taki bym powiedział, zbierania danych i przekazywania ich gdzieś do systemów innych.

Schodzimy na poziom, powiedziałbym, zbierania danych, wykorzystywania ich na bieżąco w celu sterowania przepływem materiałów, kalibracją maszyn, czy przerzuceniem produkcji z jednej linii produkcyjnej na drugą, czy z identyfikacją jakiegoś rodzaju przestojów i tak dalej, przyczyn awarii po to, żeby mieć wynik, z jakiego powodu coś się wydarzyło, a nie tylko sam fakt, że się wydarzyło.

Także tych obszarów jest bardzo, bardzo, bardzo dużo.

I stąd moim zdaniem właśnie warto spotkać się, porozmawiać, wymienić się, wymienić pomysły, żeby zaadresować to konkretne miejsce, a nie przychodzić i mówić: „ja mam takie coś duże”.

Bartek Śliwa: No właśnie, to jakbym mógł Cię prosić, żebyśmy taki przykładowy case, którym chciałbyś się pochwalić,omówili sobie od momentu zapoczątkowania tego procesu – bo zakładam, że początkuje to jednak biznes, nie technologia, tylko biznes – do momentu właśnie tej fazy analizy warsztatu i już właściwego wdrażania.

Tomasz Sobczak: Dobrze.

Rany, z przykładów mi teraz do głowy przychodzi mnóstwo. To może pójdę ścieżką najświeższą, aczkolwiek bardzo skomplikowaną, bardzo, bardzo dużą, ale o tyle może fajny przykład.

Tak sobie myślę teraz, że on właśnie taki jest: etapowy, faktycznie kawałek po kawałku.

Ale od czego się zaczęło? Tak, zdecydowanie od potrzeby biznesowej.

Dział IT ze strony klienta jest jak najbardziej potrzebny, oczywiście, w trakcie projektu, natomiast w moich preferencjach,tak bym to powiedział, jest to, że dział IT jest elementem współpracującym, a nie wytyczającym, w którym kierunku powinno iść rozwiązanie, ponieważ rozwiązanie musi wspierać cele biznesowe.

Ono oczywiście musi być w jakiś sposób osadzone w ramach, które istnieją w przedsiębiorstwie i które IT bardzo dobrze zna. To jak najbardziej.

Natomiast my zaczynamy współpracę zwykle od zadawania pytań: po co? Jaki jest ten cel?

Jak już uda nam się uzyskać informacje, jaki jest ten cel, to drugie pytanie, czy druga grupa pytań, jakie zadajemy, to jest:dobra, jak będziemy mierzyć osiągnięcie tego celu i co będzie miarą sukcesu?

Bo teraz bardzo przeskoczymy sam koniec na chwilkę, ale bardzo istotne jest to, żeby de facto po wdrożeniu jakiegoś rozwiązania, które często nie jest tylko rozwiązaniem IT, tak nawiasem mówiąc, sprawdzić, czy te cele zostały osiągnięte.

No bo to jest miarą sukcesu, a nie to, że: „OK, mamy aplikację cudownie działającą na przykład, ale wcale nie przynoszącą takich benefitów, jakie były oczekiwane”.

Więc na pewno spotkanie z biznesem i ustalenie tych celów, ustalenie, co jest kluczowe w kontekście harmonogramu.

Ale znowu: to nie chodzi o to, czy tutaj dwa tygodnie, czy cztery, czy pół roku, tylko pewnej kolejności działań po to,żeby w pierwszej kolejności skupić się tam, gdzie największe osiągnięcia można mieć.

A później stopniowo, jeżeli będzie dalsza taka wola, to to realizować. Więc od tej strony.

No i następnie na pewno dobra definicja na papierze tego właśnie, jakie te cele są i pomysłu na to, jak je osiągnąć, jaki jest potrzebny na to budżet, jaki oczywiście jest wyliczony zwrot z tej inwestycji, ponieważ wiele, wiele oczywiście tych inicjatyw nie jest dla samej sztuki, tylko po to, żeby osiągnąć pewną korzyść biznesową.

Także zdecydowanie biznes.

I z tym biznesem pracujemy do samego końca. Jak już przygotujemy jakieś rozwiązanie i jedziemy je wdrażać, to też z biznesem je weryfikujemy.

To z biznesem jesteśmy na tej fabryce, żeby stwierdzić, czy on jest z tego zadowolony czy nie.

Ja powiem więcej: my jesteśmy z tymi operatorami, którzy gdzieś tam pracują z tymi rozwiązaniami, żeby zobaczyć, czy im się z tym w ogóle wygodnie pracuje, żeby znowu zaproponować być może jakąś zmianę i samemu się w pewien sposób nauczyć, czy coś, być może popełniliśmy jakiś błąd, coś gdzieś zrobiliśmy źle, i szybko podciągnąć, podciągnąć te rozwiązania.

Teraz, mówiąc już trochę bardziej konkretnie, pracujemy w tej chwili nad takim projektem – to już jest ten kolejny etap,gdzie dostarczamy rozwiązanie klasy material flow control czy warehouse control system, bardzo wysoko zautomatyzowane.

Mówimy tutaj o rozwiązaniu, gdzie dostarczane są roboty budujące palety z produktów wychodzących z linii produkcyjnej.

Mówimy tutaj o robotach mobilnych, które następnie dowożą puste palety, zabierają te pełne, podmieniają tam na jeszcze inne jakieś różnego rodzaju przekładki i tego typu rzeczy.

Dowożą je na stanowiska znowu zautomatyzowanego ofoliowania, oetykietowania, schowania w magazynie, później wydania tego w kierunku na wysyłkę i tak dalej, i tak dalej, więc tutaj bardzo dużo automatyzacji.

Właśnie budujemy to bardzo krok po kroku, świadomie z klientem, gdzie w pierwszej kolejności właśnie zależało mu na tym, żeby budować te palety. Transport był sobie w stanie wciąż realizować ręcznie.

Natomiast kolejnym etapem, jaki chciał osiągnąć – i właśnie jesteśmy teraz w przededniu Go Live – to jest właśnie, żeby już ludzie nie musieli transportować tych palet, tylko żeby one były przewożone automatycznie.

Głównie z racji tego, że warunki tam są pracy ciężkie, jest to produkcja żywności, bardzo niskie temperatury i tak dalej.

Kolejnym etapem będzie właśnie zapewnienie automatyzacji na tym obszarze wysyłkowym, więc można to realizować faktycznie w etapach, kontrolując, czy efekty, które się zakładało, są osiągalne, i powiedzenia w każdej chwili: stop.

Bo co, to nie chodzi o to, żeby dostarczyć, żeby zdefiniować coś od razu na starcie perfekcyjnie, podczas gdy w przeciągu realizacji takiego projektu, który trwa rok, półtorej, jeszcze się pewne pomysły mogą zmieniać po prostu.

Nawet mimo o tym, że mówimy tutaj o ciężkim sprzęcie.

Bartek Śliwa: Ta zwinność jest wszędzie wymagana.

Tomasz Sobczak: Absolutnie. Ten świat tak galopuje, że bez tej zwinności w każdym obszarze to nie damy rady.

Bartek Śliwa: Ok.

Oprócz tej analizy i wdrożenia warstwy software’owej, czy hardware’em też się zajmujecie?

Tomasz Sobczak: My jako nasz zespół nie. W sensie takim, że skupiamy się na tej warstwie programistycznej.

Natomiast mamy zarówno w grupie, jak i zewnętrznych partnerów, firmy, które się specjalizują w pewnych działkach.

I my jako integrator to wszystko, że tak powiem, składamy w jedną całość.

W grupie mamy firmy, które zajmują się na przykład sztuczną inteligencją, czy mają rozwiązania związane z planowaniem produkcji, czy produkty właśnie, roboty mobilne dla intralogistyki przenoszące palety, pudełka i tak dalej.

Mamy partnerów zewnętrznych, którzy zajmują się tym ciężkim hardwarem. Trzeba postawić magazyn zautomatyzowany, w związku z tym mnóstwo żelastwa, szaf itd. Ja to nazywam żelastwem właśnie, także mamy tych partnerów.

A to, czego klienci szukają od pewnego czasu, i to moim zdaniem jest bardzo, bardzo istotne do uwzględnienia, to, że przy tych dużych rozwiązaniach dla przemysłu, gdzie często udział biorą, bierze kilka firm, czasami sześć, nawet dziesięć, koordynacja ze strony klienta tych wszystkich działań, zsynchronizowanie ich, a czasami gdzieś tam szukanie kompromisów na styku pomiędzy jedną firmą a drugą jest męczące dla klienta.

Więc coraz częściej klienci szukają właśnie integratora, który im dostarczy całość poprzez sieć swoich partnerów,zaufanych firm itd., po prostu będzie to firmował, ściągając również dosyć spory wysiłek takiego, powiedzmy,zarządzania projektem.

Więc krótko odpowiadając: hardware, tak, jako grupa; mój zespół stricte na oprogramowaniu.

Bartek Śliwa: Słuchając tego wszystkiego, co mówisz, nasuwa mi się taki wniosek, że jest to tylko dla dużych. Przy czym powiedziałeś wcześniej, że mali, średni też w to wchodzą i dwa pytania chciałem tutaj postawić: czy masz jakiś przykład?

Lżejszy, dotykający może nie tych największych konglomeratów, ale właśnie firm troszkę mniejszej skali?

I być może jest to powiązane z tym, o co już troszkę zahaczyłem na początku naszej rozmowy: czy te małe, bo wiadomo,że duże w jakimś stopniu też, ale czy te małe firmy też mogą liczyć na jakieś wsparcie, na przykład ze środków unijnych,bo te Industry 4.0 raczej właśnie jest mocno drivowane przez firmy świadczące pomoc w pozyskiwaniu dofinansowań.

Tomasz Sobczak: Tak, dobra.

To zacznę od pierwszego. Faktycznie przykład, który przedstawiłem z takim bardzo dużym projektem, trwającym wiele miesięcy, to jako kontra dla przykładu: rozwiązanie z obszaru kontroli jakości.

Jeden z klientów poprosił nas o rozwiązanie, które będzie wspomagało inspektora jakości, który kilka razy podczas każdej zmiany produkcyjnej musi zweryfikować jakość produktów na różnych liniach produkcyjnych poprzez stosunkowo prosty, elektroniczny formularz, czyli bierze tablet – no może nie w kieszeń, bo się nie mieści, ale pod pachę – i idzie na tą linię i tam po prostu zbiera, a nie jak do tej pory, że gdzieś tam na kartce spisuje i coś później gdzieś tam w jakichś Excelach uzupełnia.

No więc przygotowaliśmy takie rozwiązanie. Bardzo szybko. To była kwestia dosłownie kilku tygodni.

I od tego czasu zaczęła się ta współpraca z tym klientem, no bo… „No dobra, to teraz chciałbym mieć pewną wariantowość tych pytań, które tam są zadawane”.

A później to bym chciał wręcz mieć konfigurator tych pytań, bo w zależności od tego, co ja tutaj produkuję, to trochę inne pytania.

Teraz z czasem chciałbym mieć pewne parametry z urządzeń. I tu się już zatrzymaliśmy.

W sensie takim: moment, moment, to porozmawiajmy, czy ty chcesz, żeby ten operator podszedł do tego urządzenia i spisał te parametry, czy być może zamiast je spisywać, to zbierajmy je na bieżąco, będziesz miał zdecydowanie więcej tych informacji, częściej w tym sensie, i będziesz pewnie mógł lepiej je wykorzystać.

No i zaczęliśmy delikatnie, czyli faktycznie spisywał, a później kilka urządzeń, nie wszystkie – nie wszystkie były na tyle nowoczesne, żeby tę informację w sposób taki informatyczny zdobywać – zaczęliśmy zbierać również tak, więc stopniowo, stopniowo proces trwał, no, trochę ponad dwa lata.

W ten sposób przeprowadziliśmy naprawdę nieduże przedsiębiorstwo, które po prostu od czasu do czasu kilkutygodniową pracę nam zlecało na wzbogacenie jakiegoś produktu.

Także tak, można jak najbardziej również u tych mniejszych zrobić ciekawe rzeczy.

A najważniejsze – nawet jak wracam do tego, tej ciekawości – jest to, które po prostu dają konkretny efekt potrzebny biznesowi.

Odnośnie tych dofinansowań tutaj małe przedsiębiorstwa i średnie są trochę uprzywilejowane względem tych dużych.

Wiele programów, tak głośno wokół naszego KPO obecnie, wiele programów dofinansowania z Unii Europejskiej faktycznie dotyczy przedsiębiorstw nie tych największych, choć są też i takie.

Tutaj ważne jest to, że my również pomagamy w przygotowaniu takich wniosków.

Ja mam nawet w zespole osobę, która przez wiele, wiele lat pisała tego typu wnioski i czy opiniowała też również tego typu wnioski, więc na tym również się znamy.

Nie jesteśmy tylko zespołem programistycznym. Naprawdę jesteśmy zespołem konsultingowym i myślę, że to w ogóle jest taki kierunek, w którym IT powinno podążać.

Więc dofinansowania z różnych programów unijnych to raz.

Ale, i znowu, mamy to nawet w naszej grupie.

Mamy naszą organizację wewnątrz grupy, która zajmuje się dofinansowywaniem startupów czy akcelerator startupów, tak ładnie to się nazywa, czyli pewne firmy, które mają dobre pomysły.

Wsparcie ich, żeby z tego pomysłu wykuł się jakiś produkt, a na końcu wdrożenie, faktyczne użycie tego produktu, czyli jego komercjalizacja.

I tutaj mamy też program grantów, które tego typu startupy mogą uzyskiwać, a biznes, który potrzebuje tych rozwiązań,również zwraca się do nas w celu w ogóle wyszukania tego typu startupów, które by to zrealizowały.

Więc tutaj faktycznie dosyć kompleksowo jesteśmy w stanie pomóc również w tych tematach związanych z finansowaniem.

Bartek Śliwa: Brzmi dobrze. Naprawdę dobrze, to działa.

Ok.

Tomku, na koniec pytanie charakterystyczne dla naszego podcastu. Chciałbym Cię poprosić o podzielenie się jakąś inspiracją dla naszych widzów.

To może być jakieś przeżycie, jakiś nawyk, który wdrożyłeś, albo film, książka.

Tomasz Sobczak: Ok. Nic z tego nie będzie.

W sensie nic z tego, co wymieniłeś, bo mi przyszło do głowy, tak jak powiedziałeś… W zeszłą sobotę rozmawiałem z moim synem – 14-latek, ósma klasa się kończy, a więc trzeba gdzieś iść dalej.

No i zaczęła się ta niewinna, powiedzmy sobie, dyskusja odnośnie tego, gdzie dalej do szkoły, jakie masz twoje przemyślenia i tak dalej, a skończyło się na tym, że zaczęliśmy rozmawiać o tym, jaki zawód w ogóle, w czym chcesz gdzieś kiedyś działać i tak dalej.

No i z mocnym pytaniem od tego mojego 14-latka: „No tato, a co ty bys zasugerował?”.

No i powiem ci, że gruby problem. Gruby problem i tak to jakoś tam wybrnąłem z tej odpowiedzi, na szczęście, bo jeszcze nie w tej chwili wybiera zawód, chociaż no liceum gdzieś tam jakieś, jakieś tak.

Ale doszedłem do takiej konkluzji: ten świat tak galopuje, że ja w tej chwili nie jestem w stanie mojemu synowi podpowiedzieć, w czym on powinien za 10 lat pracować, bo podejrzewam, że jego zawód jeszcze nie istnieje.

I teraz dlaczego o tym mówię – trochę wrócę oczywiście do tego naszego przemysłu i to, żeby zajmować się tymi rzeczami, które w tej chwili widzimy, które faktycznie widzimy, że mogą nam przynieść pewną korzyść czy rozwiązać jakiś problem, nie próbując budować gigantycznych strategii i robić ogromnych rewolucji na zakładach przemysłowych itd., ponieważ ten świat tak szybko się zmienia, że my byśmy nie skończyli jednej rewolucji, jakby się okazało, że potrzebujemy robić drugą, nie daj Boże jeszcze o 90 stopni w lewo lub w prawo względem poprzedniej.

Więc tak sobie myślę, że to i tak też działając tutaj z moimi osobami w zespole, to też będę ich namawiał.

Zresztą chyba nie muszę namawiać, bo tak w sumie działamy, ale jakby umacniał w tym na zasadzie: patrzmy, co jest za rogiem, a nie co za horyzontem, bo tam tego nie widać, a tu za rok jeszcze za rogiem da się coś zerknąć i podglądać.

Bartek Śliwa: Myślę, że tak. Ciekawe przemyślenie, tak.

Myślę, że nie tylko ja, ale widzowie też będą rozmyślać o tym po wysłuchaniu odcinka.

Super, bardzo Ci dziękuję.

Tomasz Sobczak: Dziękuję bardzo.

Bartek Śliwa: To był kolejny odcinek Euvic Talks, a my widzimy się w przyszłym miesiącu.