Bartek Śliwa: Bartek Śliwa, a to jest podcast Euvic Talks, w którym łączymy świat technologii i biznesu.

A dzisiaj odczarujemy tzw. IoT, czyli Internet Rzeczy.

Moim gościem jest Robert Węgrzyn. Cześć Robert.

Robert Węgrzyn: Cześć.

Bartek Śliwa: Na początek zapytam Cię, co Ty w ogóle masz wspólnego z biznesem?

Robert Węgrzyn: Trudno powiedzieć, bo od wielu lat mam swoją firmę, od wielu lat pracuję dla różnych firm, ale generalnie to chyba to co najważniejsze to próbuję zrozumieć to co ludzie potrzebują i próbuję im to pomóc zrobić.

I to jest generalnie realizacja biznesu w moim wydaniu.

A że przy okazji jestem w stanie odrobinę zarobić, to wydaje się, że wychodzę na plus, no to zdaje się, że ten biznes jest jakoś realizowany.

Bartek Śliwa: Jak w węszę, że jak ktoś mówi odrobinę, to jest to jakaś taka sumka zadowalająca.

Robert Węgrzyn: No, pozwalająca żyć.

Bartek Śliwa: Jasne, właśnie.

Fajnie powiedziałeś, że starasz się odpowiedzieć na te potrzeby klientów.

Powiedziałeś, że starasz się pomóc ludziom.

No i właśnie, IoT to jest taki bardzo pojemny temat i zakładam, że też działasz w wielu sektorach.

Jakie to są sektory?

Robert Węgrzyn: Przeróżne, bo to jest od przemysłu przez Health Care, przez Smart City, skończywszy na OZE, ostatnio bardzo znanym i bardzo popularnym.

Od czasu chyba hossy covidowej na giełdzie, tylko nie naszym.

Bartek Śliwa: No dobrze, to zaczepmy się na przykład na takim smart city.

Czy jesteś w stanie podać jakieś przykłady swoich realizacji?

Robert Węgrzyn: Tak, mamy tego trochę i to są prze fajne urządzenia, bo niby jak idziesz na przykład na przystanek i chcesz poczekać na autobus, no to w zasadzie żadnego IoT ani urządzeń tam nie widać.

No a jednak możesz sprawdzić rozkład jazdy i on pokazuje możliwości również nie tylko na tym przystanku, ale możesz przeklikać się na przystanki przez które jedziesz i taką funkcjonalność realizuje Kiosk Informacyjny, który również wie jaka jest temperatura, wie jaka jest wilgotność,

Więc może poinformować Viate, która też, zupełnym przypadkiem oczywiście jest urządzeniem, która ma pod kontrolą z jednej strony grzałki, które są na ławkach.

W wersjach rozwojowych są też grzałki pod płytkami czy pod tymi kostkami brukowymi.

Do tego oczywiście staruje światłami, więc jak podjeżdża autobus, no to te światła się włączają, jeżeli to jest noc.

A przy okazji próbuje do tego wszystkiego korzystać z paneli słonecznych, które są na wierzchu.

Więc w zasadzie nic nie widać, no ale ta wiata jest podstawą kontrolą.

Po pierwsze urządzenia, które jest na miejscu, które rozumie tą wiatę, a po drugie też całej platformy, która próbuje te dane od wiaty pobierać do siebie, analizować i jakoś te wiaty ustawiać, na przykład po to, żeby

żeby to nie było tak, że wydaje jakoś dużo energii, czy jakoś na te podgrzewania, no tylko raczej optymalizować.

A wiadomo, wiaty w większości przypadków są pod kontrolą urzędów miejskich, a urzędy miejskie lubią oszczędzać na energii.

Bartek Śliwa: I my jesteśmy tacy nowocześni?

Bo to brzmi jak wizja przystanku autobusowego z Cyberpunka.

Robert Węgrzyn: Ja wiem, jeżeli Cyberpunk jest w Mikołowie, to tak.

Kto wie, co było inspiracją.

Tam jest całe centrum przesiadkowe, które jest, ma chyba bodajże, sześć takich dużych wiat i urządzeń, plus jakieś kioski informacyjne.

Ale tam jest też ciekawostka.

Niedaleko stoi Fortepian.

To następne urządzenie IoT.

I ten fortepian de facto to jest takie wielkie, betonowe coś.

Bartek Śliwa: Mówimy o fortepianie do grania, o instrumencie muzycznym.

Robert Węgrzyn: Tak, tak, po prostu wolno stojący fortepian.

Oczywiście bardzo ciężki i wykonany z betonu, żeby każdy, komu wpadnie na pomysł wziąć go na plecy, on jednak nie będzie mógł tego zrobić.

Ale de facto to, co ja umożliwiam, to na przykład, żeby on grał w zimę.

No bo jak jest mróz, a jest duża wilgotność,

No to jest duża prawdopodobieństwo, że klawisze zamarzną.

I wtedy jakby dobrze nastrojony życiem artysta, gdyby tam podszedł i próbował coś zagrać, no to już dzień miałby zepsuty.

A ja rozumiem, że jest wilgotność, rozumiem, że jest ujemna temperatura, więc zanim on usiądzie, to ja te klawisze rozgrzeję.

Bartek Śliwa: Przez ja rozumiem, masz na myśli twoje urządzenie, rozumiem?

Robert Węgrzyn: Tak. Pod spodem jest drut grzewczy, którym steruje

podobne urządzenie jak to, które jest w wiacie, które też rozumie wszystkie parametry środowiskowe.

Wie na przykład, że nie jest druga w nocy, żeby nie przeszkadzać ludziom, którzy śpią.

Bartek Śliwa: Czyli a drugie w nocy jest…?

Robert Węgrzyn: Wyłączone.

Tak i tym steruje z poziomu administracji takiej centralnej, czyli na platformie steruje człowiek, który zarządza całą grupą takich urządzeń.

On też ma na bieżąco pojęcie o tym,

jakie są parametry urządzenia, co jest w nim ustawione.

No i najważniejsze dla odbiorcy publicznego jest to, jak długo w ciągu dnia używany jest taki fortepian.

To jakby wprost przekłada się na to, jak długo ludzie na nim grają, a to się przekłada na to, jak dobrze administracja potrafi ludzi zachęcić do tego, żeby nie chodzili tylko i wyłącznie ulicami, ale też żeby gromadzili się w miejscach, gdzie administracja chce ich przyciągać, czyli gdzieś na skwary,

czy na jakieś bulwary, czy gdzieś w okolice ważnych miejsc,

bo przykład drugi taki fortepian stoi przed Akademią w Katowicach.

Bartek Śliwa: Muzyczną.

Robert Węgrzyn: Chyba nie.

Bartek Śliwa: Chyba nie.

Robert Węgrzyn: Przed uniwersytetem.

Bartek Śliwa: Okej, okej.

Dobrze.

Chciałbym jeszcze wrócić do tego kiosku, info kiosku.

Rozumiem, że to jest urządzenie tego typu, które możemy też spotkać w centrach handlowych, tak?

Gdzie sobie możemy podejrzeć mapę i na przykład dojść do… Wayfinding tak zwany, czyli na przykład…

Robert Węgrzyn: Wayfinding.

Bartek Śliwa: Tak.

Robert Węgrzyn: Czyli po prostu znaleźć drogę do jeszcze jakiegoś sklepu.

wybierając artykuły, które nas interesują.

Bartek Śliwa: OK.

Robert Węgrzyn: Na tej zasadzie.

Ale taki kiosk może realizować też zupełnie inne funkcjonalności, na przykład stać przy wejściu do dilera samochodowego i odbierać kluczyki od ludzi, którzy zdalnie umówili się na wizytę serwisową.

A potem jest powrotem wydawać.

Taki kiosk może przyjmować opłaty, oczywiście, czy kartą, czy blikiem,

Może drukować faktury, paragony, potwierdzenia, może skanować dowód osobisty.

No taki kiosk ma bardzo dużo zastosowań, a one są już tak bardzo dobrze znane, że w zasadzie można powiedzieć, że wystarczy, że klient coś sobie zamarzy, coś mu jest potrzebne.

Można w bardzo krótkim czasie taki kiosk przygotować i klientowi odstawić.

Bartek Śliwa: I rozumiem, że ten kiosk też wtedy integruje na przykład z maszyną, która te klucze wydaje, tak?

Robert Węgrzyn: Tak, albo ma w sobie wręcz wbudowany taki podajnik do wydania kluczy.

Robi się to na kilka sposobów, na przykład, nie wiem, mikro-paczkomat.

Jest kilka drzwi, po prostu otwiera się, klient zostawia.

Ale równie dobrze może być wrzutnia.

Klient wrzuca klucze i te klucze potem odbiera tylko ktoś, kto

kto wykonuje naprawę, a zwrotnie te klucze wiszą na takich śmiesznych haczykach, które są zwalniane w momencie, kiedy klient ma odebrać samochód i dostaje do ręki.

Bartek Śliwa: Czy dobrze wnioskuję, że nie tylko oprogramowujesz tą część, nazwijmy ją embedded, ale też wykonujesz fizycznie te urządzenia?

Robert Węgrzyn: Tak, przy czym robimy to w ten sposób, że po naszej stronie robimy prototypy i prototypy gotowe na produkcję.

I to jest tak, że zwykle z klientem robimy to w ten sposób, że jest jakaś funkcjonalność, przygotowujemy pod tego

kawałek hardwareu, procesory i elementy, układy wykonawcze zależą od tego co potrzebujemy zrealizować.

I to urządzenie podpinamy później do platformy, którą mamy gotową i jakby w wielu wdrożeniach ona przeszła przez taki chrzest bojowy.

W momencie, kiedy to jest złożone, to wykonujemy pierwsze testy z klientem.

Po tych pierwszych testach okazuje się, że trzeba te ścieżki jakoś troszkę inaczej poprowadzić albo dołożyć jakiś inny układ, bo coś tam.

Wykonujemy drugi prototyp i ten drugi prototyp to już jest taki przedprodukcyjny.

I wtedy już wykonujemy go razem z jakąś firmą wykonawczą, produkującą.

Mamy takich firm zaprzyjaźnionych kilka.

I oni robią produkcję wielkoformatową.

Oczywiście na etapie tego prototypu przedprodukcyjnego mamy supervisora z firmy, która będzie później produkować te partie produkcyjne i tutaj chodzi o to, żeby mieć pewność, że nie popełnimy jakiegoś błędu i żeby ktoś później nam nie mówił, “panowie, ale to tak

nie róbcie, bo my tego nie jesteśmy w stanie wyprodukować.”

W związku z czym, po przejściu przez supervisora i po testach takich już przedprodukcyjnych kierujemy to do firmy, ona produkuje, testuje, sprawdza, dostarcza i później, jeżeli klient nie ma takiej możliwości, to też jesteśmy w stanie utrzymywać i supportować takie urządzenia, które wyprodukujemy przez naszą linię

help deskową.

Bartek Śliwa: Brzmi poważnie.

Robert Węgrzyn: No.

Bartek Śliwa: Dobrze, zostawmy już gminy i Urzędy Miasta.

Wspomniałeś o przemyśle, a to jest teraz sektor bardzo na czasie.

Robert Węgrzyn: Tak. I co w tym przemyśle?

To jest tak, że my przeszliśmy taką drogę w kierunku urządzeń przemysłowych

poprzez kilka urządzeń, które wykonywaliśmy.

I generalnie umiemy zaprojektować urządzenie

lub pomóc w już działającym urządzeniu, ale w kierunku tego, żeby dane, które są w tym urządzeniu

przekazywane protokołem jakimś produkcyjnym, były w stanie wylądować po stronie naszej platformy i żebyśmy te dane mogli przeanalizować i spróbować jakoś wpłynąć na to urządzenie zwrotnie po to, żeby ono troszkę lepiej funkcjonowało, czyli generalnie,

moim kierunkiem jest optymalizacja kosztowa, czasowa pracy urządzenia.

żeby rozumieć, jak to się odbywa.

My współpracujemy z dwoma dosyć dużymi firmami, a z drugiej strony mamy naszego dużego wielkiego brata, czyli Google, które dostarcza nam algorytmów sztucznej inteligencji do tego, żeby analizować dane,

które do nich przekazujemy.

Do tego jest specjalny gateway.

Ten gateway wpina się w magistralę przemysłową.

Ma w zasadzie większość, żeby nie powiedzieć, że wszystkie, implementacje protokołów przemysłowych.

I jedynym jego zadaniem jest, działa jak przekaźnik de facto, jedynym jego zadaniem jest przekazywanie tej całej hurmy informacji, która ubiega po magistrali przemysłowej.

po czym my jesteśmy w stanie zmapować te parametry do takich, które dają nam obiektowość po stronie analizatora.

Tam jesteśmy w stanie zapuszczać algorytmy, które pokazują nam, krótko mówiąc, korelacje między zmiennymi, które dostajemy, korelacje między obiektami, które mamy zmapowane.

Na tej podstawie próbujemy

znaleźć jakiejś zależności, których tak gołym okiem nie widać, jak się programuje sterowniki przemysłowe.

Bartek Śliwa: Czyli nie robicie tego wy jako ludzie, tylko też zapinacie algorytm.

Robert Węgrzyn: Tak, zdecydowanie, ale jakby produktem tego pracy tych algorytmów są rekomendacje do zmiany nastaw albo do zmiany sekwencji pracy samego urządzenia.

To działa trochę tak jak

jak regulator, bo ponieważ ja mam korzenie automatyczne, czy elektronik, automatyk, to generalnie zawsze do tego powracam.

Regulator działa w ten sposób, że jest jakiś miernik i tym miernikiem to jest jakby to urządzenie, które nam jest w stanie wszystkie parametry wrzucić, zmapować, po czym jest analizator coś, co próbuje zoptymalizować,

i na podstawie tego zmieniamy nastawy w samym urządzeniu.

Bartek Śliwa: Rozumiem, że to są wszystko jakieś moduły wirtualne.

Robert Węgrzyn: Tak, no to są dokładnie bliźniaki tych urządzeń, które są w samej maszynie i na podstawie jakby tej optymalizacji, którą tu mamy, próbujemy przestawiać nastawy tych regulatorów.

i to jest jakby jeden kierunek, jeden kierunek, który pokazuje, jak zoptymalizować pracę samej maszyny

a drugi kierunek jest taki, że jesteśmy w stanie predykować, prognozować,

prognozować, co może się wydarzyć w maszynie za chwilę, bo jakby zestaw parametrów, który idzie,

skorelowany z historią, może nam pokazać, że na przykład przy takiej prędkości pracy tam podajnika czy czegoś,

może się okazać, albo okazało się już trzy razy wcześniej, że za pół godziny maszyna zwalnia, albo się zatrzymuje, bo coś jest niefunkcjonujące.

Dzięki czemu jesteśmy w stanie w miarę operacyjnie decydować o tym, żeby na przykład zmniejszyć prędkość podajnika, czyli trochę zmniejszyć wydajność maszyny, ale przedłużyć jej funkcjonowanie do momentu, kiedy jesteśmy w stanie zrobić jej serwis.

Bartek Śliwa: Ok.

Tak?

Robert Węgrzyn: Jakby do tego jeszcze jakby cała ta konstrukcja wiąże się z jakimiś dodatkowymi rzeczami, takimi, które próbujemy implementować, czyli na przykład z analizą tego, co mówi operator, bo jakby to jego wiedza,

jego nastawy na tym urządzeniu, to jest coś najbardziej cennego, bo człowiek pracuje 20 lat na sprzęcie, to rozumie go bardziej niż swój organizm.

W związku z czym to też bardzo ucieka, bo w momencie, kiedy człowiek widzi jakieś zagrożenia, a 20 lat pracując, czuje tą maszynę, to de facto mówi, coś jest nie w porządku albo rozumiem, że za chwilę coś się wyłączy.

My próbujemy łapać

dosłownie to, co on mówi i w ten sposób analizować, korelując to z parametrami, które na bieżąco lecą w magistrali, korelować i prognozować, co może się stać za chwilę.

Bartek Śliwa: Czy taki powiedzmy czujnik mowy?

Robert Węgrzyn: Okej, okej.

Bartek Śliwa: Żeby to tak bardziej zmaterializować, jesteś w stanie podać przykład takiego urządzenia?

Robert Węgrzyn: Tak, zrobiliśmy sobie taki… Oprócz tych takich faktycznie zastosowań na maszynach,

to mam u siebie taki zestaw do nauki i szkolenia młodych programistów, młodych automatyków.

To jest sortownik kolorów.

Sortownik kolorów to jakby może trywialna nazwa, ale blaszki, które są oblepione kolorowymi papierami, są podawane przez taki podajnik taśmowy, mikro długości 25 cm.

Te blaszki po prostu sobie wyjeżdżają, dojeżdżają do momentu, gdzie czujniki laserowe

Mówią o tym, że detal dojechał na miejsce swojej wyprawy, wtedy podjeżdża z góry silnik, poprzez śrubę taką,

poprzez śrubę zjeżdża magnes, magnes pobiera blaszkę, jedzie kawałek dalej, drugi silnik steruje takim podajnikiem poziomym, jedzie nad czujnik kolorów,

co jest bardzo prostym odpowiednikiem matrycy z aparatu fotograficznego,

bo tam jest po prostu matryca czujników 8×8.

I ściągamy kolor, który wynika z odbicia światła, które świeci od spodu.

Na tej podstawie maszyna mniej więcej rozumie ten kolor, ale

ponieważ dalej stoją cztery różne pojemniki w różnych kolorach, a jakby na początku swojej pracy maszyna nie wie, jak zinterpretować ten kolor, to maszyna odjeżdża do ostatniego pojemnika i wrzuca do ostatniego pojemnika.

Ale w tym momencie maszynie można wskazać, że ten kolor to jest na przykład pojemnik czerwony i powinna go zawieźć do pojemnika czerwonego.

I maszyna po takim wskazaniu jedzie do pojemnika czerwonego.

Po 10-15 takich zmierzonych kolorów i tych blaszek, które jadą, maszyna, “uczy się”, interpretuje te kolory i odwozi do właściwych pojemników.

W ten sposób maszynę można nauczyć, nie ustawić na niej konkretne

kolory, na przykład jeżeli jest ten, to jeźdź do tego pojemnika, tylko maszyna uczy się na podstawie wielu różnych odcieni kolorów, uczy się tego, żeby dobrze rozpoznawać nawet podobne do siebie kolory i odwozić do konkretnego miejsca.

Co daje nam z jednej strony dotknięcie świata przemysłowego, no bo ludzie, którzy programują, a zadaniem jest zaprogramowanie całego systemu, całego zestawu,

Programują silniki krokowe, to muszą rozumieć jak silnik krokowy trzeba wysterować, a to nie jest trywialne, bo silnik krokowy nie może zerwać natychmiast, tylko musi się grzecznie rozpędzić, grzecznie zwolnić.

Do tego programują centralną jednostkę, która łączy się do całej platformy,

czyli muszą rozumieć jak przekazywać w sposób bezpieczny, transakcyjny informacje z maszyny do platformy i potem programują po stronie platformy analizator, który mówi maszynie faktycznie jaki to jest kolor.

Także całe quasi produkcyjne środowisko można postawić na stole

jak ćwiczenie laboratoryjne i przeszkolić ludzi z wszystkich elementów, które są ważne.

I potem takich ludzi można opuścić do prawdziwego wdrożenia trochę dalej.

No bo rozumieją i urządzenia, i magistralę przemysłową, i serwer subskrypcyjny, i algorytm, który potrafi się nauczyć i przesterować w drugą stronę sam sterownik.

Bartek Śliwa: Powiem Ci, kilka lat temu zajarłem się smart home’em.

Już teraz kiedy mówiłeś o tym sortowniku kolorów, ja już sobie wyobraziłem taki sortownik, który otwiera zmywarkę, wyciąga kubeczki do odpowiedniej półki, talerzyki do odpowiedniej półki, także jak zbudujesz to daj znać, na pewno będę pierwszym klientem.

Właśnie, ale idąc dalej, ten smart home łączy się chyba troszkę z tym OZE, o którym mówiłeś, no bo jednak pompy ciepła, jakaś fotowoltaika.

Co w tej materii?

Robert Węgrzyn: Już Ci powiem.

Udało nam się zawiązać współpracę z bardzo fajną grupą, która, grupą kapitałową, która ma wiele zakładów zajmujących się OZE

na terenie Polski, Czech i kilku krajów ościennych i udało nam się wejść do projektu, w którym pracujemy z nimi nad pompą ciepła.

Teraz jakby jesteśmy na dwóch warstwach.

Pierwsza warstwa to warstwa wewnętrzna, czyli wpuścili nas do środka pompy i tam jest nasza karta, którą wykonujemy specjalnie dla nich, to jest karta wejść-wyjść i ona ma za zadanie rozumieć wszystkie parametry,

które jakby w pompie funkcjonują i protokołem ModBus rozmawia ze sterownikiem PID, który jest wewnątrz zamontowany.

Czyli trochę jak przemysłowo, no bo protokoły, sterowniki i tak dalej, no ale to jest konieczne, żeby takie urządzenie funkcjonowało rozsądnie.

Natomiast za sterownikiem mamy… sterownik łączy się z naszą platformą,

Sterownik rozmawia protokołem MQTT z platformą i na poziomie platformy jest serwer subskrypcyjny, to jest ciężkie słowo, nigdy mi się nie udało wymówić go normalnie, ale to jest serwer, który de facto przyjmuje informacje od tego, co sterownik chce mu powiedzieć, w drugą stronę ma za zadanie je sobie ustawić w kolejce i poprosić platformy o realizację.

Te zadania są różne, na przykład,

“uwaga, zmierzyłem temperaturę, która chyba jest graniczna.”

To może być jedna z informacji, które wysyła taki sterownik.

I wtedy platforma musi jakoś na to zareagować.

Oczywiście sam sterownik…

Bartek Śliwa: Co rozumiesz przez platformę, bo często się pojawia… ?

Robert Węgrzyn: Już powiem.

Skończę tylko kwestię tego sterownika.

Oczywiście sterownik ma zadane parametry.

Jest to regulator PID, w związku z czym te parametry są ustawione, on ma za zadanie po prostu pracować.

Więc jak go odepniemy,

od sieci, no to on będzie funkcjonował zgodnie z tym, co ktoś ustawił i jakie nastawy uznaje za poprawne, za jak najbardziej rozsądne dla tego domostwa.

Natomiast podłączenie tego do platformy

daje dużo większe możliwości, bo platforma co do zasady składa się z dwóch ważnych elementów.

Pierwszy to jest ten, który przyjmuje informacje od sterownika i który odsyła mu rozkazy.

To jest serwer subskrypcyjny, udało się,

który w momencie, kiedy te informacje zostaną do niego wrzucone, on ma za zadanie je po kolei, tak jak przychodzą, wrzucić do tej drugiej części platformy, czyli tej, która potrafi odebrać te rozkazy, potrafi je zrozumieć, potrafi na podstawie

rozkazu oraz parametrów, które zna sterownika, bo jakby rozumie parametry sterownika na bieżąco, potrafi wymyślić lepsze, krótko mówiąc, lepsze sterowanie, wykombinować lepsze nastawy sterownika i te nastawy sterownika odesłać z powrotem do niego samego.

Czyli mówiąc wprost,

Naszą ambicją i naszym zadaniem jest przygotowanie tego w ten sposób, żeby po skonfigurowaniu całej pompy na miejscu, jak ona zostanie uruchomiona i instalator zgodnie z swoją najlepszą wiedzą ją ustawi, wszystkie dane na bieżąco lecą do platformy.

Platforma je przyjmuje, ustawia w kolejce, magazynuje i przesyła do analizy.

Ta analiza to algorytmy, przeróżne, stosujemy jej głębokie uczenie i stosujemy też algorytmy genetyczne, w zależności od tego, który lepiej odpowiada charakterystyce procesu.

Ale de facto dostajemy te dane i zastanawiamy się na platformy, używając tych algorytmów, jak dostosować nastawy regulatora do tego, żeby on był bardziej optymalny i bardziej spełniał warunki związane ze zużyciem energii.

I w momencie, kiedy klient pozwoli na to, żeby platforma

powiedziała, no ale ja jestem mądrzejsza i generalnie to wydaje mi się, że tak by było lepiej, wtedy klient widzi te podpowiedzi na samym sterowniku pompy i może, no nie na samym sterowniku, bo od tego jest aplikacja, i widzi i może je zaakceptować.

I w tym momencie następuje taki proces uczenia, który pewnie nigdy się nie kończy, bo wiadomo, optymalizacje można prowadzić w nieskończoność,

ale ona powinna być bardzo jasno widoczna i dobrze odczuwalna przez klienta.

Jakby to jest pomysł na zupełnie inną jakość producenta pompy, po to żeby ludzie, którzy są użytkownikami pompy poczuli, że to nie jest urządzenie, które po prostu raz ustawione działa i tak w zasadzie nie wiadomo co z tym zrobić, tylko tu jest cały czas proces uczenia, który polepsza tę konkretną pompę.

I to jest ich przewaga, bo w zasadzie na ten moment takich produktów na rynku nie ma.

Bartek Śliwa: Ta pompa też, mówiąc kolokwialnie, gada z innymi urządzeniami?

Robert Węgrzyn: Tak, gada z innymi urządzeniami.

Tam jakby sama grupa produkuje cały zakres urządzeń związanych z OZE, czyli panele fotowoltaiczne i solary.

Jakby oczywiście docelowym elementem jest taki asystent domowy, który rozumie wydatkowanie energii i w związku z czym rozumie, co można zrobić w danym momencie, żeby jak najlepiej to funkcjonowało.

A że jesteśmy w dobie takiej galopującej ścieżki w kierunku sztucznej inteligencji i asystentów, które mówią i słyszą i odpowiadają i rozumieją, co się do nich mówi,

No to my też już mamy taki moduł, który funkcjonuje w ten sposób, że po pierwsze słyszy co mówimy, po drugie

rozpoznaje nie tylko komunikaty, które są nagrane, ale po prostu zwykłą potoczną mowę, odpowiada ze zrozumieniem, a z drugiej strony jakby te odpowiedzi ze zrozumieniem są

pod spodem wspomagane przez wszystkie parametry, którymi dysponuje.

Czyli może na bieżąco współpracować ze wszystkimi urządzeniami, rozumie te urządzenia, rozumie temperaturę, wilgotność, rozumie wszystko, co jest doprowadzone do systemu, wszystkimi czujnikami, jakie są możliwe.

Co nam daje takie możliwości, gdzie kolokwialnie mówiąc, jakbym powiedział, że jest mi zimno,

a asystent w tym momencie będzie mnie słuchał, to odpowie, w zasadzie to spróbujmy może troszkę podnieść temperaturę na piecu gazowym, bo zewnętrzna wilgotność wynosi tyle i tyle i wydaje mi się, że gdybyśmy to zrobili tylko na 15 minut, to wtedy,

wtedy już bys odczuł zmianę temperatury, a prawdopodobnie za te 15 minut będzie lepiej przełączyć się z pieca gazowego na pompę ciepła.

I tak dalej, i tak dalej.

Resztę sobie możesz dośpiewać.

Bartek Śliwa: Zastanawiam się jedną rzecz.

Jak słuchałem o tych twoich urządzeniach i ich wykorzystaniu w życiu, już miałem w głowie kilka jakichś pomysłów, co by można zrobić.

Jak można się do Ciebie zgłosić, albo co należy mieć, żeby zgłosić się do Ciebie, żebyś pomógł zmaksymalizować jakieś zyski w przedsiębiorstwie, albo udogodnić miejsce pracy.

Mam na myśli to, że jestem przykładowo właścicielem biura.

Słucham Roberta Węgrzyna, który opowiada o fortepianie i sobie tak myślę, fajnie by było jakby jakaś taka maszyna stała u mnie w biurze.

Z czym do Ciebie przyjść?

Robert Węgrzyn: Po prostu przyjść.

Po prostu przyjść.

Po prostu przyjść, bo IoT to jest filozofia.

To nie są po prostu urządzenia.

Nie można powiedzieć, że to generalnie ktoś coś wyprodukował.

IoT to jest tak jakby trochę inteligencja, która jest wszędzie, bo w mikrofonie, w kubku, w zegarku, gdziekolwiek mogą być urządzenia, które tylko trochę dają nam możliwości wiedzieć.

Na przykład, trochę przejaskrawiając, ale ile mam jeszcze kawy albo w jakiej jest temperaturze,

Chcę powiedzieć, że te urządzenia, równie dobrze takie urządzenia są, nie wiem, też pracujemy nad taką możliwością, żeby sterować pompami, które wspomagają pracę serca w trakcie operacji na otwartym sercu.

Te urządzenia mogą być wszędzie.

Najważniejsze jest to, co powiedzieliśmy na początku, czyli urządzenia dają nam wiedzę.

One rozumieją jakieś parametry, w których pracują.

Tą wiedzę możemy posiąść, możemy ją przeanalizować.

Jeżeli to urządzenie może coś wykonać na miejscu, to możemy go nauczyć trochę lepiej to wykonywać.

I to jest tak, że te urządzenia, ich siłą jest to, że ich jest dużo, więc jakby tą inteligencję możemy rozmnażać, pomnażać przez to, ile ich jest.

Bo de facto w momencie, kiedy rozumiemy parametry i możemy je przestawić, a załóżmy, że w jakimś terenie czy otoczeniu ich jest dużo, tych urządzeń, to możemy ich wspólnie uczyć w ten sposób, żeby to, co one wykonują było skorelowane.

i jakby przyszłość IoT jest właśnie w tym, że jeżeli ktoś zamarzy, zastanowi się nad tym, czego potrzebuje albo w którym miejscu albo w kilku miejscach, jeżeli potrafimy dobrać do tego, krótko mówiąc i kolokwialnie, końcówkę, która rozumie te parametry i drugą, która potrafi je wykonać, no to jesteśmy w stanie

no, w zasadzie większość takich udogodnień czy procesów implementować, a co najważniejsze, optymalizować się później.

Czyli tak, jak jest w życiu, no, ktoś coś robi, ale okazuje się, że jeżeli to zrozumiemy do końca, to może się okazać, że może to robić lepiej.

Tak?

Więc ta wiedza,

pomnożona przez to, że tych urządzeń jest bardzo dużo i tworzą swego rodzaju matrix, sieć, nie wiem jak to nazwać, no daje nam olbrzymie możliwości polepszania życia.

To chyba tyle.

Bartek Śliwa: Nic dodać, nic ująć.

Robercie, na koniec mam pytanie

Co ostatnio cię zainspirowało?

Może to być książka, może to być film, może to być jakaś aktywność, którą wprowadziłeś, może jakaś podróż.

Robert Węgrzyn: Jest jedna, można powiedzieć, powieść.

Powieść, która trochę mnie zainspirowała, bo ja przez jakiś czas w swoim życiu bardzo lubiłem książki takie, wiesz, Zabili go i uciekł.

Gdzie główny bohater wyskakuje z helikoptera na wysokości trzech kilometrów, tylko i wyłącznie z kawałkiem dykty i dolatuje gdzieś

nad rzekę i tam ląduje i to się udaje i to wszystko funkcjonuje.

Ale później postanowiłem sobie zrobić taką przerwę intelektualną i po prostu przeczytać książkę o życiu.

I o niczym więcej, bo jakby życie chyba najbardziej

inspiruje, bo jest wynikiem wielu milionów lat ewolucji.

Przeczytałem Wojnę i pokój.

Ciężko było, dlatego że czytałem tylko i wyłącznie w podróży, w sensie w pociągu, bo tak to nie za bardzo jest czas.

Niektórzy dbają o to, żebym tego czasu nie miał.

Generalnie to, co stamtąd wyniosłem, to jest, powiedzmy sobie, strategia.

Coś, co pomaga mi strasznie w życiu codziennym, czyli w prowadzeniu projektów.

A dokładnie strategia, to jest nie na czasie, ale przeciwnika Napoleona,

czyli pułkownika, który dowodził armiami przeciwnika, nawet Francuzów, specjalnie nie wypowiadam nazwy, bo to teraz jest niepopularne.

Jego postępowanie związane z tym, jak potrafił zapędzić armię Napoleona w kozi róg, tylko i wyłącznie spokojem i analizą tego, co strategicznie będzie lepsze, a jak dzięki temu nie stracił

dużo ludzi i jak dzięki temu pokonał Napoleona w zasadzie jego własną siłą, a ponieważ ja zawsze powtarzam, że zresztą gdzieś na początku życia też ćwiczyłem taką sztukę walki, która nazywa się judo.

gdzie w zasadzie wszystko odbywa się tylko i wyłącznie siłą przeciwnika, to generalnie ta książka pokazała mi, że strategia, która bazuje na zrozumieniu

i wykorzystaniu siły przeciwnika do tego, żeby sobie z nim poradzić, jest faktycznie, sprawdza się w każdej możliwej sytuacji.

Ale nie wiem, czy to jest inspirujące dla Ciebie,

Bartek Śliwa: Dla mnie było bardzo ciekawe posłuchać, zapewne głębokie.

Nie spodziewałem się takiej odpowiedzi.

Super.

Robercie, dziękuję Ci bardzo za dziś.

Słuchaczom i widzom również dziękujemy i zapraszam na kolejny odcinek podcastu Euvic Talks.

Robert Węgrzyn: Dzięki.