5 błędów przy wdrażaniu Microsoft SOC, które kosztują czas i pieniądze

Budowa Security Operations Center w oparciu o Microsoft Sentinel i ekosystem Defender to ambitny projekt – zarówno technologicznie, jak i organizacyjnie. Sentinel daje ogromne możliwości detekcji, korelacji zdarzeń oraz automatyzacji reakcji (SOAR). Ale, jak to bywa z zaawansowanymi narzędziami, żeby działał, jak trzeba, trzeba go odpowiednio zaplanować i poukładać. W przeciwnym razie SOC zamiast wspierać biznes… zaczyna go spowalniać. A tego przecież nikt nie chce. 

Jeśli temat SOC wciąż jest dla Ciebie nowy, koniecznie zajrzyj do naszego artykułu „Czym jest SOC?”: oraz poznaj bliżej naszą usługę SOC. A jeśli już zgłębiłeś podstawy, to teraz zapraszamy Cię na krótką podróż po 5 najczęstszych błędach przy wdrażaniu Microsoft SOC – takich, które regularnie zauważamy i które bardzo łatwo popełnić. Wierzymy, że ta lektura pomoże Ci się przed nimi uchronić – w końcu lepiej uczyć się na cudzych błędach, niż na własnych! 

Na początku wszystko wygląda niewinnie. Jedna jednostka – jeden workspace. Kolejny dział – kolejny workspace. A potem jeszcze jeden. I jeszcze. A w efekcie, po kilku miesiącach pojawia się problem: workspace’ów jest za dużo, dane są porozrzucane, a korelacja zdarzeń zaczyna przypominać układankę, w której brakuje kilku puzzli. 

Do tego dochodzą rosnące koszty przechowywania i transferu danych oraz złożone zarządzanie uprawnieniami. Brzmi znajomo? 

Znamy lepszą drogę! W Euvic stosujemy taktykę “jak najmniej, ale rozsądnie” – czyli centralny model workspace’ów, przemyślany governance i retencję zgodną z regulacjami takimi jak NIS2 czy DORA. 

Warto wiedzieć, że w wielu organizacjach centralny workspace z logiczną separacją danych sprawdza się lepiej, niż rozbijanie środowiska na kilka lub kilkanaście mniejszych. 

„Zalogujmy wszystko, najwyżej coś się później odfiltruje.” To zdanie brzmi trochę jak “szybko, zanim dotrze do nas, że to bez sensu”. A w praktyce oznacza: lawinę danych, lawinę kosztów i… lawinę alertów. W takim szumie naprawdę ważne sygnały zaczynają po prostu ginąć. 

W 2024 i 2025 r. obserwowaliśmy wyraźny trend – koszt przechowywania logów w SIEM potrafił stanowić nawet ponad połowę budżetu bezpieczeństwa IT. Dlatego czasem mniej naprawdę znaczy więcej – zwłaszcza jeśli „mniej” oznacza „mądrzej”. 

Najpierw wybieramy to, co naprawdę ma wartość analityczną: logi tożsamości, punktów końcowych, bram dostępowych czy systemów krytycznych. Reszta, dopiero wtedy, gdy wiemy, po co i że to naprawdę konieczne.  

Warto pamiętać, że logi, których nikt nie analizuje i które nie wspierają detekcji, są w praktyce tylko formą archiwizacji – bardzo drogą formą archiwizacji.  

Gotowe reguły w Sentinel to świetny punkt startowy. Ale tylko startowy. Środowiska różnią się między sobą, więc jeśli zostawimy reguły „tak jak są”, bardzo szybko pojawi się alert fatigue – system krzyczy non stop, a analitycy zwyczajnie przestają reagować. 

To nie są odosobnione przypadki – w wielu SOC-ach nawet 40–60% alertów to false positive. Dlatego dojrzałe zespoły działają w cyklu: analiza → tuning → weryfikacja → powtórka. 

Każde dostrojenie zmniejsza szum i zwiększa trafność detekcji. A to oznacza krótszy czas reakcji i mniej nerwowych nocy. Brzmi uczciwie, prawda? Właśnie dlatego, tuning reguł to nie dodatek „dla chętnych”. To fundament skutecznego SOC. 

To jeden z tych błędów, które powstają „po cichu”. Agent działa? Działa. To po co go aktualizować? 

Tymczasem stare wersje agentów i konektorów oznaczają niepełną telemetrię i niespójne dane, a czasem nawet całkowite przerwy w dostawie logów. Do tego dochodzą zmiany architektoniczne, takie jak przejście z MMA na AMA i nagle okazuje się, że SOC traci widoczność tam, gdzie jest ona najbardziej potrzebna. 

Co ciekawe, w dojrzałych organizacjach wersjonowanie agentów i konektorów to część governance, a nie „zadań dodatkowych”. Zdecydowanie warto wziąć z nich przykład. 

SOC nie działa w próżni. Jeśli zespoły sieciowe, aplikacyjne, DevOps czy IAM nie są zaangażowane w proces logowania i reagowania, to zawsze powstają luki. A kiedy dochodzi do incydentu, brak kontekstu oznacza jedno: wolniejszą reakcję i większe ryzyko. 

Dojrzały SOC to proces międzydziałowy, w którym właściciel systemu nie jest „gdzieś obok”, tylko realnie wspiera analizę i eskalację. Niestety, ale tutat brak współpracy = brak widoczności. A brak widoczności = brak bezpieczeństwa. To proste, ale wciąż jest wiele firm, które tego nie dostrzegają, albo po prostu ignorują.  

Zebraliśmy kilka zasad, które naprawdę działają – i to niezależnie od wielkości organizacji. 

1. Zaprojektuj architekturę workspace’ów, zanim podłączysz logi. 
2. Loguj to, co ma realną wartość analityczną. 
3. Pamiętaj o regularnym strojeniu reguł – SOC to proces, nie projekt. 
4. Aktualizuj agentów i konektory. 
5. Angażuj właścicieli systemów od pierwszego dnia. 
6. Mierz efektywność (np. MTTD, MTTR, % false positive). 

 

Dobrze zaprojektowany SOC, stworzony w oparciu o Microsoft Sentinel potrafi realnie skrócić czas detekcji i reakcji, a jednocześnie zoptymalizować koszty. Ale kluczem jest dojrzałość procesowa i architektoniczna, a nie tylko sam wybór technologii. 

 

„Microsoft Sentinel to potężna platforma, ale nie jest to magiczny przycisk «Monitoruj wszystko». Sukces jego wdrożenia zależy od tego, czy potrafimy połączyć technologię z procesem, świadomym doborem logów i dojrzałym modelem operacyjnym SOC. Bez tego nawet najlepsze narzędzia stają się tylko kosztowną konsolą do podglądania alertów”.